_ჩვენ მალე მოვკვდებით?

_არა.

_კარგი... პონი მოკლეს?

_არა.

_სძინავს?

_ჰო.

_ფილმი რომ დამთავრდება, დავიძინებ?

_ჰო.

_შენ დამაძინებ?

_ჰო.

_რას დამასიზმრებ?

_ხეებს.

_მერე?

_ერთად ვიდგებით.

_ქარი არ იქნება?

_იქნება ქარიც...

_რა უნდა ვქნათ?

_მე ტოტებს შენკენ გადმოვხრი.

_ჩიტები სად არიან?

_სამხრეთში.

_ფეხები არ აქვთ?

_სამხრეთელ ჩიტებს არ აქვთ ფეხები.

_ხომ მოვლენ?

_მოვლენ...

_თმას თივის სუნი ექნება?

_არა, ბალახის.

_დარიჩინიან ჩაის ვეღარ დავლევთ?

_კი, როცა გაგეღვიძება.

_საბა არ მოვა?

_მოვა.

_რას მოგვიტანს?

_მუხის მაგიდას და თეთრ ხელთათმანებს მოიტანს შენთვის.

_რატომ?

_რომ დაუკრა.

_თქვენ მომისმენთ?

_მე ვიმღერებ, საბა უკანა კარში გაქრება.

_რომ დარჩეს?

_გაცივდები.

_შენ ცოცხალი ხარ?

_მეც მკვდარი ვარ, უბრალოდ მე უფრო გვიან მოვკვდი.

_შენც წახვალ?

_ხანდახან მოვალ.

_დამპალი იასამნის სუნი აქვთო მკვდრებს.

_ვინ გითხრა?

_მებალზამე ქალმა.

_მოგატყუა.

_არა, თვალები დახუჭა, როცა მითხრა.

_მისუნე.

_საბავშვო საპნის სუნი გაქვს.

_ჰო.

_შენ რომ მოგინდება, მაშინ რომ მოდიხარ, მე რომ მომინდები, ვისთან მივიდე?

_შენ რომ გინდა, მაშინ მოვდივარ, უბრალოდ არ იცი. როცა გინდა და იცი, შენ იცი. როცა გინდა და არ იცი - მე ვხვდები.

_შენი ძაღლი მოკვდა.

_ვიცი.

_შენ ხომ გიყვარდა.

_ახლაც მიყვარს.

_რატომ არ ეწევი?

_ფილტვები არ მაქვს.

_არ გინდა გქონდეს?

_არა, ნისლი ხომ არის...

_ის წითელი ოთახი გახსოვს?

_ფარდა იყო წითელი.

_და დღე შემოდიოდა?

_ჰო, შენ კლავდი დღეებს.

_როგორ?

_წითელ ფარდებს კიდებდი ფანჯრებზე.

_წყალი ხომ იდგა ჭიქით...

_აბებიც ეყარა რაფაზე.

_ვინ ჩააწვინა ლოგინში მკვდარი ბატკნები?

_დღემ.

_როდის?

_როცა დაღამდა.

_მე სად ვიყავი?

_გეძინა.

_ანუ, როცა პონი მოკლეს?

_ პონი არ მომკვდარა.

_სძინავს?

_ჰო.

_როდის გაიღვიძებს?

_როცა შენ...

ვილნიუსი. ქალაქი არსად. ქალაქი - აგვისტომდე.

შორია.

არ ვიცი, იქ ნისლები თუ იცის, მაგრამ გამრუდდა გზა შენამდე.

მიყიდე მწვანე ხელთათმანები და გათბები. შენ გათბები და ჩემს ხელებს ისევ ჩაებღაუჭებიან შემცივნული ბეღურები წითელი ფეხებით.

ჩაი გირჩევნია თუ მწიფე სინათლის ამოკრეფა ფინჯნიდან?

მიდის მატარებელი. წერილები ყვავებმა წაიღეს.

რომელიც პირველი მიასწრებს განთიადს, იმას შეიწყალებს მზე.

მზეს არ ვუყვარვარ-მეთქი გითხარი და მას მერე მგონი ეჭვით უყურებ ცას.

მზე მაინც მჯობია ათასი თვალით.

ათასი ხელით, შენს მხარზე რომ ასვენებს და თეთრი დოლბანდით გმოსავს.

მეგობარი მეკითხება: "ჩვენ ვაჯობებთ თუ ყველაფერი?"

უპასუხე.

მერე მელაპარაკე, მომიყევი, როგორ დაბურეს ელფებმა ტყის ცისფერი ნაწნავებით ყველაზე მშვიდი ნაპირი,

როგორ შევრჩით ჩვენთვისვე მოგონილი ზღაპრებისთვის გარღვეული თვალის ამოყვანას

და როგორ გადაფარა თოვლმა უსიცოცხლო ძაღლები მარხილებიანად.

თქვი, რომ ეს ბოლო იყო და ამის იქით ცა საშობაო ნათურებს დაუშვებს წვიმასავით,

რომ იქნება სინათლის თავსხმა

და შენი პეშვებიდან დავლევ კამკამა სითბოს.

...

ვილნიუსი. - ქალაქი არსად.

ქალაქი აგვისტომდე.

ასე შორი.

უგანდა. ფეხშიშველები. ხის ნავი კიოგაზე. ასანთის კოლოფში ციცინათელები.

მიმართულება შენ აირჩიე. აქედან მაინც ვერ გავალთ.

არადა ჩვენი ქალაქი... ოღონდ ახლა არა, მაშინ.

უშუქო ფანჯრები, ან სადღაც შუა ოთახში ლამფის მბჟუტავი შუქი.

მერე ლამფები შეინახეს და სანთლები ენთო.
თეთრი სანთლების რიგი იყო მაღაზიებშისაღამოობით .

ქუჩის გადაღმა ვაშლის ჯემიანი ფუნთუშები და მე ისე გამხდარი.

შენი ხელები.

მერე ტელეფონის ხაზები გადაჭრეს და სახლში აღარ ვიყავით.

ის თბილისი. ჩემი მეზობლის წითლად მღუარი ნერვები.

ნავთის სუნი სკოლაში.

წითელი ტროლეიბუსი.

აქ კი ვღიღინებთ მკვდრების სიმღერას.

და ღმერთიც მკვდრი წევს ტბის ფსკერზე და მისი მკერდიდან ამოზრდილი წყალმცენარეები მალე ამ ნავსაც ჩაითრევენ.

სველი ხელი არ უნდა გაგეშვას. მე არც აქ და არც იქ, ჩვენს ქალაქში შენ გარდა არავინ არ მყავს.

წყლის მრუდე ზედაპირზე არეკლილები როგორ შევდივართ ერთმანეთის ტანში, სახეში.

როგორ ვზავდებით ერთმანეთში.

იმ ძველი ჩემოდნით ფოთლები უნდა წამოგვეღო და ასე სუფთად არეკლილ ერთმანეთის სახეებზე მიგვეფინა.

გადაყარე ნიჩბები და დაწექი.

ამაღამ ქარი იქნება.

უგანდა. კიოგა. გრავიტაცია.

დასასრული.

რაღაცას უყურებდა. წერტილის მეოთხედს.

არ უთქვამს, დაიძინეო.

დროდადრო თმაზე ხელს დამისვამდა.

ყველაფერი იცოდა.

მეც ვიცოდი, ოღონდ იმისგან, რაც მოხდა.

მან - მანამდე.

ჩრდილებმა გადაიფრინეს კედელზე, ხელების.

ერთი გამხდარი ფრთა მისი ხელის,

მეორე - პატარა. ჩემი.

მერე მუსიკა არ მომეწონა.

სადღაც სველ ძაღლყურძენებზე გადაიარეს შიშველი ფეხებით ქალებმა.

ხმამაღლა იცინოდნენ.

გული ამერია.

ვიგრძენი, რომ ხელით დამიკავა შუბლი.

არ დამინახავს.

არც მას.

მერე შუქნიშნები.

აღმართი.

კიბე.

საპნით მოვაშორე მისი სუნი ხელებს, სიზმარში რომ არ ჩამეთრია.

როგორ ვინანე, რომ აღარ.

არასდროს დავტოვებ!

წუხელ მეორედ მოიკლა თავი ბექამ. შენ არ იცი. ქარი იყო აქ და ფანჯარა გააღო.

მე ეგეთების აღარ მეშინია, მაგრამ მაგ დროს მაინც სულ-სულ განსაკუთრებულად მიყვარხარ.

შენ, ბოკოკო რომ ხარ და არასდროსაც არ კითხულობ, რას გწერ. აღარ კითხულობ.

ახლა სხვა რამეებია, უფრო წონიანი და "ინწელეკტუალნი". გინება აქ.

ბოდიში.

შენთვის კიდე პატარა ვარ, მე კიდე ამ დღეებში მოვკვდები.

შენ არ იცი, როგორ მიყვარხარ.

გაიგე ერთი რა, ვინმეს კითხე. ყველამ იცის.

სიცხე მაქვს მგონი, ისე მინდა მქონდეს, რომ შუბლი მიხურს, თვალებიც და ვყრუვდები ნელ-ნელა. მაგარია, ფეხებიც გაყინული მაქვს და სახლში არავინაა.

მარტო ვცხოვრობ და ეს კარგია. მეტი არაფერია კარგი, თუ გავიხსენებთ იმას, რომ თვალდახუჭული ჩემთან აღარ მოდიხარ.

თვინში მერჭობა ესეც, ფანჯრიდან რომ გაჩერებული კარუსელი მოჩანს, რამდენჯერ ვთქვი. მილიონ ხუთას სამოცჯერ.

ბავშვებს ეწყინებათ.

მეც მწყინს.

შენგან სულ უფრო არაფერი მესმის და მეც ნაწყენი ბაშვივით ცერა თითის წოვას დავიწყებ, არ გინდა?

ჩემი შეგრცხვება, ზუსტად ვიცი.

დავიღალე, იცი? ახლა მართლა დავიღალე.

მეზარება ყველგან წასვლა. არსად წასვლაც მეზარება.

ოთახის ჰერბარიუმი ვიყო მინდა. ფანჯარაზე მიწებებული.

ჩიტები მომიტანენ შენს ამბავს, როგორც ბავშვობაში, როგორც ზღაპრებში.

და წვიმა წამოვა. აბა ფანჯრიდან როგორ წავიკითხო ჩიტის მოტანილი ამბავი. მორზე. კაკ-კუკ...

სისულელე.

წავედი.

ვიცი, რომ კარგად ხარ. ანუ, მე რა მიჭირს.

ჩვენ ვცხოვრობდით ძველი გაზეთებისფერ სახლში.

გახსოვს მისტერ ნოვაკის შავი სტერი? ჩვენ დავმეგობრდით.

შენ ხმელი ფოთლები მოგქონდა, მე ძაფზე ვასხამდი, მათ კი ჰაერი წაიღეს.

ღამე მშრალი, დახეთქილი ტუჩებით წოვდნენ მთელი დღე ნანიავებ ჰაერს, ჩვენსას.

ძაღლს ბალდრიკი ერქვა, ჩვენ კი სულ უფრო ცოტა პურს ვჭამდით.

შუაღამით, როცა ჩვენ გვეძინა, ზღვა მოდიოდა ფანჯარასთან. ლურჯი წყლის ხელი იატაკზე ცარიელ ნიჟარებს ალაგებდა.

არ გვქონდა სარკე. ერთმანეთს ვუყურებდით.

თვალებს ვხუჭავდით, როცა შემცივნულ ხეებს ქარი სამხრეთით ხრიდა.

მეგობართან ერთად დავმარხეთ ყველა გაზაფხული და წელიწადის სხვა დროები ვადაგასული აბებივით ეყარა ჩაკეტილ უჯრაში.

გაფუჭებული რადიო არასდროს იტყვის სიმართლეს, ისიც ისე ემგვანება ნამდვილ ამბავს, როგორც ჩვენ ვიჯერებდით, რომ ფანჯრისიქითელ ზამთარს მოვუგეთ.

ერთმანეთის თბილ ზურგზე ხერხემლის პატარა კუნძულებზე თითით გადარბენა.

მერე იმ ნიჟარებიდან სიბნელის ამოხაპვა.

როცა მე ვწერდი, შენ არ ხატავდი. შენ საერთოდ არ ხატავდი და იმიტომ.

შობის ღამეს ბალდრიკმა მისტერ ნოვაკის ფეხსაცმელი შემოიტანა ყვითელი კბილებით.
შენ თქვი, რომ სიკვდილის სუნი დადგა.

მისტერ ნოვაკი. - ჩვენი მარტოხელა მეზობელი, კოხტა, მუდამ ღია მწვანე პერანგით და მანკიანი გულით.

მერე ბალდრიკი წაიყვანა მსუქანმა კაცმა ნაცრისფერი ფურგონით.

ნიჟარებიც დაიმსხვრა.

ზღვაც წავიდა.

სხვა სახლთან ვარ ან.

არ ვცხოვრობ შიგნით.

როცა შენ,

როცა შენ ცაში გაქვს ჩვენი სახლი.

ოღონდ ნათელი,

ოღონდ ახალი გაზეთებისფერი.

უჰაერობა

ჰაერი არ იყო დილით.

ახლა ყელში მაქვს.

გარდაცვლილი მეგობრების პოპარტი თვალის გუგაში. რა მტკივნეულია მტვრის პეპლები ფილტვებში, შუშის ნამცვრევები რომ წამოგივა ნესტოებიდან სისხლივით.

მე ვერავის დავუძახე მაშინ, ძველ კარადაში ბაბუას პალტოსთან ერთად სიკვდილობანას ვთამაშობდი, სანამ არ გათენდა.

რეალისტები დაფრინავენ უფრო ხშირად და მეტს, თვითმფრინავის ტრაპიდან იქნევენ სმოკინგის ფრთებს.

ფანჯრის რაფაზე დაჩირებული რომანტიკოსების საწოვარაა ცა თავისი გამოშიგნული სიცისფრით. სინაცრისფრითაც.

მე კარდონის ხომალდს გავაკეთებ და გავცურავ ამ ნიშადურის და გოგირდის სუნიანი ნისლიდან, შენ ფეხშიშველი წამოდი.

ჩვენში ერთ-ერთი ყველა სხვაზე მართალია.

ღმერთი კი ისევ ფარდის უკან დგას და ნაქარგი ჩიტის თვალიდან გვიყურებს.

ხანგრძლივი "მეზარება" და "მე სახლში წავალ" ხარ ჩემთვის ახლა. მე ხე ვარ. ხე ვარ მე და ჩიტებს ბუდეებს ისე ვუგზავნი, როგორც ბებიები უგზავნიან შვილიშვილებს სოფელში დარჩენილ რაღაცებს.

ხე ვარ და სად წავედი, რამდენ რამეს გადავწვდი და ავასწარი. უბედურებაა!

კიდევ ვიღაც მოვკალი, ანუ მე ღამისკენ ვიყავი და ის ცისკენ.

კეფაზე მაწევს მთელი სამყარო.

რძესავით არ მინდა აქ.

გადასარევად ვარ, მომდევნო ნახევარი საათიც ასე ავპირებ, ნაძეიუს!

წვერი არ გაიპარსო! დაიძინე. რამე მოყევი. არა, იყოს.

ვაშლის ჯემი გინდა? ძველი პური, გუშინწინდელი. ობისფერი გათენების ყურება არ გინდა?საერთოდ, დილების ატანა?! ამდენის.
წაიღე. აკეცე საბანივით და ისროლე ფანჯრიდან.

მეძინება სულ, დილით ათრევა და რადიოში წათრევა ჯოჯოხეთზე მეტია.

შენ რო მასწავლე, ზუსტად ისე ვიტყუები, მაგრამ ყველა ხვდება. შენ რომ არ ვარ, მაგიტო. იფ, ასტრაუმნაია ძევოჩკა ს დურნიმი პრივიჩკამი. :)
კიდე რა, ძაღლს უნდა ეკბინა წუხელ, მაგრამ გავასწარით მე და ველოსიპედმა.
მაინც ყველაფერი კარგად იქნებოდა.

მაგარი სიმღერები მოვჩიჩქნე კიდე, სადღაციდან. სულ ჯონი ქეშს ხომ არ მოვუსმენ, შენ მაინც არ გესმის, რომ ვუსმენ. სხვასაც დავუჯერებ, მაგალითად ჩემ თავს, გასაგიჟებელი ვინმე ბრძანდება. გიყვარს შენც, ვიცი, რომ გიყვარს და მეტიც.
მალე გნახავ. , შენ იცი, მე ვიცი, მან არ იცის. :)

წუხელ ფილმს ვუყურეთ. გამთენიისკენ აგრილდა. ფარდები არ იყო.

მერე მე წავედი შენს მოსაძებნად, მაგრამ სახლში დამრჩი.

არც დამიძახე.

ჩვენ ერთად უნდა წავიდეთ მალე და ერთმანეთს ერთმანეთთან წავაწყდეთ.

მინდა!

ისევ ისე მიყურებ კედლიდან, გადახრილი მარცხნივ, სველი ძაღლის თვალებით.

მგონი კეფა გტკივა, რადგან კედელი გაცივდა. - შემოდგომა მოდის.

მე წავალ მალე ამ ქალაქიდან. შენ უკვე იქ დამხვდები და სიზმრებს მიამბობ.
მე არ გეტყვი ჩემსას. იქ სულ ომებია და ავდრები, ცხადი მიხდება, ანუ შენ კვდები.

კარგად არის ყველაფერი, დღეში თითო შეხედვით, ზამთრისთვის მწვანე პალტოსს ვიყიდი და გულს მოვუვლი. მომიარეს მეც, ოღონდ ისე არა, შენ რომ დაუბარე.

შენ ვინ გივლის? ის ჩვენი მეგობარი? ჩვენზე ყველაფრით დიდი და ჩუმი, ყველაზე მართალი ჩვენში და ის, ვისაც ყველაზე მეტად აწყენინეს...
არ ვიცი.

მეტ ზამთარს და ხეებს ვეღარ წავათრევ...

"ქუჩა, სადაც შენ ცხოვრობ" და ეგეთი სისულელეები კი არა, ყველა ქალაქს და უამინდობასავით მოწყენებს გავცდით.

წესით, მე და შენ ორივე უნდა დავეხოცეთ, მაგრამ, რატომღაც, გადაიფიქრეს.

ვაშლი დამრჩა თაროზე, შენთვის მინდოდა და დალპა. მე არ მიყვარს, - იცი.

შხამიანი ოლეანდრები შენს ჭიქაში ჩავდე. თუ მოხვალ, გაგაფრთხილებ.

ახლა ყველა სოფელშია. შენ, მე და ისინიც წავალთ, ოღონდ ისინი პირდაპირ, ჩვენ - მარცხნივ.

მე თეთრი სარაფანი და თეთრი კედები მეცმევა, შენ - რაც მე არ მინდა რომ არ გეცვას.
ხის სახლში ვიცხოვრებთ, მე კუნელის მარცვლებს ავურევ შენს ჩაიში და შენ იცინებ.
მე სხვისი დღიურიდან წაგიკითხავ რაღაცეებს და შენ მაინც გეყვარები.

მიხვდები, რომ სხვისი "მაცვია" და მაინც!

ყოველ დილით ხის კოლოფში ჩაგიდებ წერილებს და მკვდარ ფარვანებს, შენ არ მოიწყენ.
მერე სახელებს გადავირქმევთ და ყოველდღე სხვადასხვა ანგელოზი გვეყოლება.
აქ აღარასდროს დავბრუნდებით და სველ გუგებს სხვების ჭაობისფერ ერთადყოფნებში არ ამოვთხვრით.

ცაც იქნება ჩვენი ეზოს სიდიდის და სულ ზემოთ ვიფრენთ, არ ვიბოდიალებთ.

რამეს მოვიგონებთ და ვიცხოვრებთ. დიდხანს, იიიისე დიდხანს...............

არაფერიც. ისე კარგად ვარ, გაგიკვირდება და შიგადაშიგ შეიძლება შეგშურდეს კიდეც.
შენ ხომ დგახარ მთელი ღამე და მერეც და სახელურს აჭრიალებ, შემოსვლა გინდა...
სხვანაირ ხასიათზე ვარ, შექანებულივით სიარულის და 2 ზომით დიდი ჯინსის თრევის, კიდე ერთი-ორ შენგან ნასწავლ გინებას მივახარჯავდი რამდენიმე იდიოტს, რომელიც აქვე, ცხვირის დასასრულთან მეგულება.
რამე წაიღიღინე ხანდახან, ყური წაიღო შენმა წვალებამ და წითლად მიკივის უკვე!
აღმოვაჩინე, რომ რაღაცეებს (თან ბევრს) ვეღარ ვპოულობ ჩემში, ადგილი კი არა აქვთ შენაცვლებული, საერთოდ აღარ არიან, მაგრამ არაუშავს.
უჭერო სახლში რომ შემომაგდეს და მეც დავიწყე ცხოვრება, ღირსი ვარ!
შენ არაფერ შუაში ხარ, უშენოდაც დამარტყამდნენ კეფაში.
არა, მაინც დამნაშავე ხარ ჩემ წინაშე და დედაჩემმა გაპატიოს, სთხოვე, რადგან შენკენ გაქცეული და თან აქაურობას მიწებებული თვალების სიელამე და ამ ბოლოს გახშირებული ჩემი ანომალიური ქცევები მას დაბრალდება მაინც ბოლოს.
შენ არაფერი.
შენ სადმე გიპოვიან საწოლის ქვეშ, ბალიშიდან გამოცურებულს და ჩავარდნილს, ქერას, თბილს, უზრდელს!
დიახაც!
რატომ ვერ ვხვდები, რომ როცა ასე ვარ და როცა ამდენს ვხმაურობ, გბაძავ შენ ან ჩემი ფეხები!!!უბრალოდ ყველაზე მეტად მენატრები და დანარჩენზე არ ვფიქრობ.
მოსაწყენი ვარ, როგორც მითხრა იმ ღამით კედლიდან მარტინ ბუბერმა.
ვმოგზაურობთ რახანია და არსად ვართ, როდის ვიქნებით სადმე, ჩემო?
უკვე პრინციპია ჩემი ყოფნა და მეტი არაფერი.
კატეგორიული სასვენი ნიშანი!
მორჩი რაა, შეეშვი სახელურს და მიხურე.
ვერ ხედავ, არ იცი -
შიგნით ხარ!

არავინ აღარ მიყვარს!

Empty!

ყოფილიყავი იმ კათოლიკე მუსიკოსის ქუჩაზე, ნაცრისფერი შენობის მეოთხე სართულზე და უნისლოდაც მოვიდოდი, ვიტირებდი, მოვიგონებდი რამეს, გეტყოდი: "თმები შემაჭრეს!"
პურის მაღაზიაში პატარა ქილებით ვიტრინაზე მაისის თაფლი, პური არ ვიყიდე, გულში ამერია მელანი.
მიწა მაქვს ფრჩხილებში და მტკენს.
ერთი კილო თევზი ორი ლარი ღირს, ერთი ცალი ოქროსფერი თევზი - სამი. ჰოდა, არ მინდა!
შენს გულზე მიწის მერე კალია თუ შემაშინებდა, წარმოიდგენდი?
კარადასავით იდგა ოთახში ხის რადიო.
ჯოპლინი რომ გაეშვათ, მისი ხმიდან გადმოვათრევდი შალის პლედს და მოგეხვეოდით მე და ნომებერი.
თეთრები ავადმყოფურად, ლამაზები შობის წინა ღამესავით. მონატრებულები ისე...
ცა არ იყო სამყოფი, მიწა ჩავიმატეთ, ბოსტნიდან ნიჩბით ამოჩორკნილი, გადანასერზე გადავიფინეთ სარეველა...
ვისი სული გსურს? - გარბიან ბავშვები თელებისკენ.
მე -შენი. მსურს და წყალს ვსვამ...
რეისი: თბილისი - ბონი. ნისლიდან ქარში და აქეთ. ქაღალდის ზანზალაკებს მოიტანს აგვისტო და თავიდან გამაჩენს შენთან.
მანამდე წერილები დამიტოვე კართან მწვანე კარადაში, მურაბების თაროზე. თუნდაც გაამლაშოს, გადაატკბოს თუნდაც.
ერთ ყვავილსაც ვერ მოვუარე შენ მერე, ყველას მერქანი შემოასკდა, წყლის დასხმა მავიწყდება იქ, სადაც არცერთი ჭიქა არ არის შენი.
ცარიელია ნავი.
ნავში დანები ყრია.
ცისკარზე ელავენ.
_გამარჯობა. ჩემი აჩრდილიც გაფატრეს.
შენ საბა გქვია და გვარივით გიხდება უკვდავება.

ბებო

სველი სურა, სიძველე მწვანედ რომ დაფერავს, აი, მაგიდაზეა.

შენ ფანჯარასთან, სარწეველა სავარძლით და კუბოკრული პლედით. შენ შინდისფერი ალბომებით რაფაზე, მე ცერებზე კარადიდან ლოგინამდე და უკან, ვღიღინებ შენს მოგონებებს: "ყვი-თე-ლი ფო-თლე-ბი თან მი-აქვს ქაარს"...

შენი სიზმრები და ჩემი ცხოვრება უკვე საკმარისად დაემსგავსნენ ერთმანეთს. ჰოდა, არ გინდა,

იძინე მშვიდად, ვერ შეცვლი ვერც ჩემს გზას, ვერც სიზმრებს ამოირეცხავ თვალებიდან.

ან ეს თვალები, სილურჯე გაუშვეს, ცელოფნის ნაფლეთებივით გაყრია უპეებზე.

აი, იქ, ქალაქში, ჩემთან, ჩემს ოთახში, ღამით, სამს რომ გადაცდება, ექვსამდე, ისეთი სიბნელეა ხოლმე, აი, ბაბუას პალტოს ჯიბეში რომ ზის, ზუსტად ისეთი.

და მეშინია.

მე შენი სიზმრებიც მაფერხებდნენ და კანჭებზე შემოჭერილი კანაფით დავდიოდი თითქოს, მაგრამ ახლა სისხლი ჩაგუბდა, კანი გასკდა და მე დავშრი. ასე, რომ აღარ მეშინია.

დაიძინე.

ჰო, იქ, ქალაქში იმდენი ღმერთია, ანუ იმდენი მათხოვარი ტაძრებთან და უტაძრებოდაც, ძნელია იყო კეთილი.

და დადიან აღმართ-დაღმართ საიდუმლო ღმერთები საშინაო ღიმილებით.

დაიძინე.

შენ რომ დაგესიზმრა, ის მოჭრილი თმები და წყალდიდობა სხვას აუხდა, მე "გადავრჩი".

და ამ ერთ მუჭა ქიშმიშს, ნიგვზის ამ ქარვისფერ ლებნებს და მთის თაფლს წავუღებ მეგობარს, რომელიც მოკვდა!

მაპოვნინე ჩემი ცალი საყურე,

როცა დები სასეირნოდ წავლენ.

დარაბები მიუხურავთ მსახურებს,

გაზაფხულმაც მიგვატოვა, ლენ.

და ღრუბელი, როგორც დედის ბალიში,

ვერ იშორებს მის სუნსა და სენს.

ამ ბარდნაში მარტო როგორ გაგიშვებ!

მეშინია, არ დაგკარგო, ლენ...

და ათოვოს ჩრდილოეთის ქალაქებს,

სადღაც კატაც მიკუნტულა, თვლემს.

შენთქვის სათქმელ სიტყვებს ვეღარ ვალაგებ,

შენ ხომ მაინც მიმიხვდები, ლენ.

დარაბები გაუღიათ მსახურებს,

ალბათ დებიც წუთი-წუთზე მოვლენ.

დაიკარგა ჩემი ცალი საყურე,

და შენც სადღაც დამეკარგე, ლენ.

როცა ქარია, შენ მენატრები. ჰოდა, ქარია!

ვერ განახავ, მართლა? მართლა-მართლა? ტყუილია ეგ. იცოდე შენც!

ჰო, ქარია დღეს და ხმაურობს, შენსავით... - ამტვრევს, ლეწავს და მერე იწყენს.

გწერ, მერე ვიძინებ.

დამახატე რა ხელისგულზე თითით ზამბარები. დამახატე.

არასდროს იძინებდი ჩემზე ადრე.

უცნაურია. ისე უცნაური, რომ არ მჯერა.

ვიძინებ.დამხვდი გაღვიძებული!!!!!!!!!!!!

***

სახლში, სადაც მე და შენ ვიცხოვრეთ, ჰო, სწორედ იმ სახლშია ახლა თოვა შიგნიდან, მტვრევა ტოტების.
ხავსი მოედო კედლებს, ძირში ჩამპალი ჩემი უძილობით.
ყვითელი კბილებივით აჩენს აგურებს, ალბათ ხარხარებს.
ვეღარ ვიცხოვრებ სიგარეტის კოლოფში, თანაც დაძველდა, გაძვირდა და საერთოდაც, მახსოვს, კი არ დატოვე, დაგრჩა.
ვერ გავაცოცხლე მუჭში ჩამკვდარი ვერცერთი ჩიტი.
ჭერი ჩამოიზნიქა.
იატაკის ნაპრალებიდან ისე მიჭირს ყოველღამე ველოდო, რომ წუთი-წუთზე ამოსრიალდებიან სველი აჩრდილები და დაიწყებენ კედლებზე საფეთქლების მიხლას.
მოირყა მუხის მაგიდა, თაროებს რაღას მოსთხოვ.
ფანჯარასა და ფარდას შორის გატრუნული, კი არ ვიცდი, მხოლოდ ვიბრალებ, რომ ველი ისევ. გაბრალებ მალე მოსვლას.
გწერ ძალიან ცოტას და არაფერს ახალს, უბრალოდ გატყობინებ: "არ ხარ!"
აი, ბოლო საკიდიც მოწყდა კედელს. ყველაფერი დალპა,
ანუ ვერ ვიცხოვრეთ!
მე კი ვიყვარებ ყველას, ოღონდ ერქვას შენი სახელი, თუნდაც არ იყოს ქერა და ძილის წინ ხელისგულებზე არ მიხატავდეს თითით ზამბარებს.
მაინც ვიყვარებ.
ვიქნები, თუ გინდა, ოღონდ ნუ კვდები ხელახლა, ყველა სიზმარში ნუ კვდები და ნუ მთხოვ, ხელი შეგახო. მეწებება შენი კანი და ვერ გახვედრებ, რომ შენ კი არა, ხრწნა მეზიზღება!
ახლა აქ ვიცხოვრებთ მე და ჩემი ქერა თოჯინა, ჩითის კაბით და ზურგსუკან დაკრუნჩხული თითებით.
ვიცხოვრებთ, იცოდე!
ჩამოვრეცხავთ კედლებიდან მწვანეს, ყავისფერში გადასულს.
გვექნება ჩაი, ნავთი ლამფისთვის და ყველაფერი.
ვისწავლი ყოფნას, თუმცა ვიცი, გადაკეცილი ფურცლებით თან გაიყოლე ყველა საზეპირო.
"გადაკეცილი რვეული უფრო ბიჭურია", - ამბობდი, მახსოვს. მეღიმება.
ვიცხოვრებთ მე და ქერა თოჯინა.
გვექნება კედლებში ჩამაგრებული წითელი ნათურები.
და მე ვიქნები წითელი, ისე გამყინავი, ისე გამკივანი წითელი, რომ შენი ყვირილი გეგონები და ერთხელაც, შენდა, ჩემდა სასიხარულოდ,
ბოლოს და ბოლოს
მომგუდავ!

help!


რადგან სულ ცოტაღა დარჩა და...
მით უფრო, ცოტაა დასაკარგიც.
ვეღარ ვაჩერებ, ვერავის ვეღარ ვაჩერებ. კეთროვანივით არ მიკარებენ. მიფრთხიან.
იცით, ვისაც ვგულისხმობ და შესანიღბად ვაბევრებ. უკვე ვთქვი და რაღა ნიღბები!
ჰაერი აღარ არის.
მეგონა იგრძნობდა იმ ღამეების ომებს ჩემთან და... არაფერიც!
თურმე ფარსია და ტყუილი ჩემი ყველა სიტყვა...
მთავარია სხვებმა რა თქვეს და რომ ყველას დაეჯერება ჩემ გარდა.
არ ვარ. აღარ. გიყვებით და არც სიტყვებია, ხმა უმისამართოდ, არსაითკენ. მაინც! უბრალოდ, მარტო ვერ ვერევი. ვეღარ ვყლაპავ თუნუქის ბასრ ფირფიტებს და...
მეყოფა.
წამოვალ!

***

რაფაზე იდაყვების ჩამოყრდნობით უნდა უყურო სველ ხეებს თუ მონატრება როგორ უნდა. აღარ მახსოვს. ამ დროს უბრალოდ წყალი მინდება და ვხვდები, - არ ხარ.

ვისაუბროთ ამინდებზე, ან რომ ლიმნის ნაჭერი ჩაჭკნა ცარიელ ჭიქაში. სიმშვიდეა. ისეთი მოტკბო-მონაცრისფრო, გამოვუხურავ ხოლმე კარს ყველაფერს, ყველას, მერე საკიდზე უნდა ჩამოვკიდო, რაც შიგნით არ უნდა მეცვას. წესია ასეთი. ვასხამ ჩაის, ან ყავას, უბრალოდ ხმა რომ გავიგონო, ცხელი წყალი ფეხშიშველი რომ ჩარბის ფინჯანში. ხმა მიყვარს, ისეთი. ვტოვებ მერე მაგიდაზე, მაგიდასაც ვტოვებ და ოთახსაც, დარიჩინის სუნიანს. მერე სხვა ოთახი, სხვები რომ ეძახიან "ჩემს", ჩემთვის რომაა სხვა. ნივთებს უმიზეზოდ ვუცვლი ადგილებს, თავდახრილი, ხელის უმისამართო მოძრაობებით. ჯინსს სკამის საზურგეზე გადავკიდებ, საწოლზე წიგნები ეყაროს, მაგიდაზე - მხოლოდ ჭიქა. ყოველთვის ცარიელი. ღამე დაგვალულ ფილტვებს ვიგრილებ, დილით აღარ არის. წყალი.

ჭიქა წითელი, იკივლებს ერთხელაც, კეფით მიეხლება კედელს, მისი ტორშერით ტორშერით განათებულს.

ნუ იცლება ყველაფერი აზრისგან, დანიშნულებისგან, ვადისგან.

ვიძინებ. მოხვალ და ნატყვიარ ხელისგულში გამახედებ. წითელი, წითელი ქალაქი, შაბიამნისფერი საღამოებით.

ნუ დაბრუნდები! მე თვითონ მივაგნებ გასასვლელს.

---

სწრაფად, რაც შეიძლება სწრაფად უნდა შევირქვათ სახელები და შევერიოთ რომელიმე ტროტუარზე შავი ადამიანების ტალღას.

ნაცრისფერი, ...

დამპალი ჟოლოსფერი, ...

ბინძურ წყალში ჩამბალი თალხისფერი, ...

ჩემი სიზმრებისფერი - ღამეებია და ზიხარ კუთხეში, თითქოს სივიწროვე და უგასაქანობა არ გყოფნიდეს.

სისხლის გაქვავებამდე შემოჭერილი პერანგით, ოფლიან შუბლზე მიწებებული თმებით ზიხარ.

მე ამ დროს გარეთ თუ სადღაც ვდგავარ და ვყვირი, ვიღაცას ვეძახი, ვინმეს, ვინც მოვა სირენების ხმით, წითელ-მწვანე სანათურებით და გვიშველის, ოღონდ არ ვიცი, სად, რაში, როგორ.

მრავალკუთხეებიანი სიტყვაა კატარაქტა, ბასრი ნაპირებით გადენს ცრემლს თვალებიდან და არა მისი თვისებით.

ანემია - რბილი, მოთვინიერებული, დაიყოლიებ.

ჩვენ კი არ ვიცით, რომელი გვჭირს.

შენ სულ მთხოვ რამე ვთქვა, თუნდაც ცარიელი რვეულის ფასი, თუნდაც ერთი ქათქათა ფურცლის. ოღონდ რამე დამცდეს, ხმის მავთულზე გაკიდებული, წვიმის წვეთებივით... ზედ ასხმული კავშირებით, შორისედბულებით, პაუზებით, მაგრამ მე ვერ...

მე მგონია, რომ უკვე მყავხარ იქ, სადაც თუ ხარ, გეცოდინება, რაც ხდება იქ, თუ არ ხარ, აღწერას აზრი არ აქვს.

მე ვგრძნობ, რომ ხარ.

ბუნდოვანია ყველაფერი და ისე ახლოა სიგიჟესთან, ისე სრულად ეტევა მის უფორმო ყალიბში, შეიძლება ერთხელ შენ დაგიძახო და იოდისსუნიანი თეთრი ქალები შემაღოღდნენ მკლავებზე რეზინის თითებით, ჭიებივით.

"ცუდად ვარ, თუთი".

გატყდა. დახეთქილი ნაპრალებიდან შხეფი სასიკვდილო სალუტებს ისვრის ცაში. ცა შენი აღარ არის და მით უფრო არც ჩემი.

ვერ გშველი.

უნდა იყო ცუდად და ჩემი.

თვალები დავხუჭე, მაგრად დავხუჭე, როგორც ბავშვმა, რომელიც უნდა აცრან.

მერე კედელში გაჩნდა რბილი ღრუ და...

არ დამილევია აბები. მართლა რბილი იყო ღრუ. გავცურე შენკენ, ანუ მარცხნივ.

ფარდები ეკიდა წყლის. დაწმენდილი ტბის ანათალი.

ჩაი ნაზამთრალი ჟოლოს მარცვლებით. როგორც შემოდგომის მინდვრებზე დარბიან ბავშვები წითელი ბუშტებით, აი, ზუსტად ისე ტივტივებდნენ ჟოლოს მარცვლები ჩაიში.

შენ იცი, როგორ ვერ ვიტან, როცა ფინჯანში კოვზი არ დევს.

სად არის კოვზი?

შენ... ბე, შენ არ იცი, რა გჭირს?

მოდი, ჩაი დალიე და შეხედე პაწაწინა ბურთებს, შიგ რომ ირევიან.

ბროწეულის წვენი? მე რომ მიყვარდა, ოღონდ სქელი და მჟავე.

არ გახსენებს? სულ არაფერს?

მიხვდი, რა გჭირს?

გაწვენ. ყველაფერი კირშია, ყველაფერს რძე სდის. ახლა შენთვის სუნთქვა არ შეიძლება, არც თვალების გახელა.

გივლი. მე ყოველდღე მომაქვს შენთან სურის ფოთლები, ტოტები დაკოჟრილი, ჭუპრიანი... ფითრი მომაქვს, ჰორტენზიების გამხმარი ყუნწი, უყვავილებო.

ზეწარზე მზეებს გიხატავ, უამრავს, თვალებიანს, ლოყებიანს. აი, ამდენი მზე შენ, რომ ეს ჩვენი უზარმაზარი, ერთი და მდუღარე არ შეგეხარბოს.

წვიმას გარიდებ, რას არ გაფარებ, რომ ნესტოებში არ ჩაგიდგეს, ფილტვები არ დაგიტბოროს.

იძინე მშვიდად, ბე.

ახლა შენთვის სიცოცხლე არ შეიძლება.

გაიღვიძე, გესმის? გაიღვიძე!!!!!!!!!!!!!! ;(

გილოცავ. ეს დღე კი ახლა ჩემი უფროა. ხვალ ბევრ სანთელს წავიღებ სადმე. ორი ზომით დიდ ჯინსებს ჩავიცმევ და ვივლი დაღამების მერემდე.

უკვე დიდი ხარ. მე ისევ ძაფებით ვიკრავ თმებს.

გეტყვი, როგორი იქნება "ხვალ".

ჩუმი და უბრალო, უმელოდიო და უფერო.

და ავალ უნივერსიტეტის იმ კიბეზე, უკან და მიბნელებულში, სადაც მოაჯირზე მიყრდნობილი ეწეოდი.

თასმებს შევიხსნი, სულ ბოლო საფეხურზე ჩამოვჯდები და ვიტირებ, შენ გეტყვი, რომ კედები მიჭერს. ვინმეს ვეტყვი, ვინც თმის ფერით ან თავის ფორმით გემგვანება.

და არავინ იქნება ქალაქში, ვინც მეტყვის, რომ წუხელ რომელიღაც პაბთან გნახეს, რომ ყვიროდი და ხელებს იქნევდი, რომ მე ვიფიქრო, გამთენიისას დაიძინე და ასე ოთხისთვის გაიღვიძებ და დამირეკავ.

არ ვიტყვი არაფერს, არა, არაფერს, დედას გეფიცები!

იცი რა ცარიელია ყველაფერი? უაზროდ შენივთული, მღვრიე არაფრით სავსე. ბე!..

ხვალ ბევრს მოგწერ, იქ, იმ ხიდთან, იმ ხეებთან, იმ პოლიეთილენის ცის ქვეშ, იმ ვარდისფერ, დაფლეთილ ნისლში, იმდენს მოგწერ, იიიმდენს...

მძულს გვირილები, ვეღარ ვიტან, რადგან რაც გულით შევიყვარე, ყველაფერში რაღაც შემისახლდა, ან ბევრი ვიღაც, აი, როგორც შენში სიკვდილი.

რა ბეეევრი სანთელია, ბე... ამდენი წლის ხარ? აი, ეს ბოლო ორი არ ვიცი, გადავყრი ამ ორ სანთელს ბე, თან ისეთი ფერის არიან, მე რომ მეზიზღება, სტაფილოსფერი და ვარდისფერი.

აი, ის ქალი, ბე, ჩრჩილი რომ უჭამს დარაბებს, რაღაც უსაშველო სენის ფერია მისი ფანჯრები და ისე უსისხლოდ ყვავის რაფაზე ბალბაც, ყოველ დილით მწყევლის, რადგან ჩემი მეგობრები საღამოობით ხმამაღლა იცინიან. მე ხომ არ ვარ არცერთი ჩემი მეგობარი, თან ისინი ხომ მხოლოდ იცინიან! უთხარი, რა, ბე, უთხარი, რომ ისედაც უშენოს სიბნელისკენ ნუ მიკმევს.

მიჭერს კედები, ბე, შენი გაკაფული ხელები მტკივა.

ხვალ მოგწერ, თან ბევრს.

შენც გძინავს, ოღონდ ხვალ ოთხამდე. მხოლოდ ხვალამდე, ბე!!!

შავი

ჩამოვარდა. გატყდა. მე გავიგონე, როგორ გეწყინა. რომ ვივლით შუშის ნამსხვრევებზე და ვერ მივხვდებით, რა გვსერავს. ჩამოწყდება საკიდიდან ძველი პალტო და მეგონება, რომ ვიღაც მოვიდა ცუდად, ჩვენთან არა, ჩვენთვის.

უფრო, უფრო მუქი მელანი სდის კედლებს, სქელია და ამით ვგრძნობ. რაც სქელია, წყვდიადიდან მოჟონავს. მე ვიცი! გაგდებ.

რატომ გატყდა, თუ გეწყინებოდა, ან როცა გეწყინა, რატომ აღარ აინთო რაღაც ჩვენს გადასარჩენად.

აი, აქ სისხლი ჩამექცა. კიდე აქ... აქაც... თავიდან მეგონა ხეები ფრჩხილებივით ჩამიბრუნდა ტანში და მხოლოდ ფესვები ჩანან. გადაატარე ამ ფესვებზე თითები და როცა ვიყვირებ, მიხვდები, რომ ხეები მტკივა.

ზურგზე დამახატე ჩიტები, გაბურძგნულები, ფრთამოტეხილები იქნებიან, რადგან ვერ ხატავ. შენ ვერ ხატავ, მაგრამ ამას ვერავინ დაინახავს. მხოლოდ მე ვიგრძნობ, რომ სადაც ფუნჯს გადაუსვამ, იქ ამოიზრდება სველი და უსუსური ფრთა.

ხეები იზრდებიან და გამომშრალ ხის ღობესავით ამტვრევენ ნეკნებს, ჩემს ნერვებშიც ისე გაიხლართნენ, როგორც ის თელა ელსადენებში.

ვიღაც ჩაიში მიყრის სოფორას ყვავილებს, რომ სისხლმა იდინოს და სულ ერთიანად არ დახეთქოს კაპილარები.

ქალაქში მილები დაძველდა.

უფრო სქელია მელანი, რომელიც კედლებიდან ჟონავს.

ბრაილის შრიფტივით ვკითხულობ ჰაერს, რომელიც ამოისუნთქე, რომელსაც აღარ სცვივა ქარვისფერი, თბილი ვარსკვლავები.

არ ხარ.

და მე მიხარია, რომ სადღაც აინთო ის, რაც გდაგარჩენს.

მე კი... მე...

ჩვენ ხომ ვერასდროს გავდიოდით ორნი ერთი კარიდან.

წითელი

იატაკზე ბროწეულის მარცვლები ყრია, ანათებენ.

აბიჯებ და დერეფნის ბოლოსკენ მიდიხარ, შლი სერპანტინებს,

მე ალუბლები ჩავიჭყლიტე თითებში და მერე გეფერე.

ფერფლმა ითოვოს. მასში იძინონ ბავშვებმა, მაჯებზე თოკები რომ შემოუჭირეს და გაძლება დააფიცეს.

ღუმელზე თუჯის ქვაბში ძოწის მძივები იხარშება. წყალი ბუყბუყებს, მძივები კი ფსკერზე უმოძრაოდ ყრია.

რადიოს სიძველეს ვაბრალებთ, რომ არაფერი ისმის, არადა ჰაერია დახშული, ჩვენც ამ ჰაერში თავით ვართ ჩაყუდებული და ვყლაპავთ ბასრ ვიოლინოს გასაღებებს.

შენ სიტყვებს ეძებ, მე იმას, რაც სასვენ ნიშნებამდე ეწერა. ეს ერთი და იგივეა, ოღონდ ჩვენ არ ვიცით. არ ვიცოდით.

ჩვენ ველა საგანს წავუშალეთ კონტურები და არ გაგიკვირდეს, ვიოლინოს ფუტლარს რომ შეერიო. არ იუცხოო გახუნებული ხავერდის სუნი.

ახლა უფრო ცოტა ხარ, ვიდრე გუშინ და იქნებ მეც მხოლოდ ის წერტილი ვარ, რომელსაც საათობით უყურებ. მეტი არ დავრჩი.

კიდევ ერთხლე გვეტკინება და მერე აღარ ვიქნებით. მერე ვინმე სხვას ეტკინება, ვისაც ლაქად დავაჩნდებით.

თან ხომ ვიცი, არ ვეტკინებით არავის!

ელავს.

რაფაზე ბალბა და მინაზე გაჭრილი თითით ნაწერი: "ჩემი მკვლელი ბავშვია. მან ეს ჩაიდინა მხოლოდ იმიტომ, რომ ქარმა მის პალტოს პომპონები დააწყვიტა. ის, ვინც მე მომკლა, მკვლელი არ არის!"

მე დერეფნის ბოლოში ვარ ახლა, იატაკზე ბროწეულის მსხვილი მარცვლები ყრია.

მოაბიჯებ და შლი სერპანტინებს.

ეს სხვა მდინარეა, სხვა ტბა, - სქელი და მკვდარი.

შენ სისხლი არ გდის!

შენ სისხლი არ გდის!

ნაირა გელაშვილი - "ჩვენება"

*

ის დგას გულდაწყვეტილი ამაოდ მომლოდინე მზერით, როგორც კაცი, რომელსაც ხელისგულში ხიჭვი აქვს, მას კი ხელისგულის საინტერესო ხაზებზე ესაუბრებიან ოსტატურად, იდუმალი ჩურჩულით, ან სულაც ხიჭვის შემადგენლობას განუმარტავენ სიმღერ-სიმღერით...

*

და მაინც ვარსკვლავებისკენ უნდა იარო და სხვისკენ აიღო გეზი, შენ, ობოლო და მიუსაფარო, უხილავი დედა იპოვო... დე, მუდამ გქონდეს დაუშრეტავი საუნჯე ცრემლის და არ დაივიწყო: იმითა ხარ უძლიერესი, რომ შენ ერთადერთს შეგიძლია შეიცოდო მთელი სამყარო...

*

მისკენ მიილტვის ნათელი, ვინც თავად ანათებს... და ბედნიერია პატარა ქოხი - დაღლილთათვის კარგაღებული - მას მზე ადგება...

*

შეჩერდი, წამო! ორი წამით შეჩერდი, წამო! დარჩეს სამყაროს გაჩერებული წამის სურათი. და განა მხოლოდ იმიტომ, რომ მშვენიერი ხარ, არა, საშინელების წამი ხარ, და თუკი ოდნავ შეჩერდები და გაგრძელდები, აღარ მოხდება ის, რაც უნდა მოხდეს შენს შემდეგ.

*

არეულად მიმაბიჯებნო, სულ ვერაფრის ვერ მაფიქრალნო, ვერას მომსწრებნო.

*

უახლოესო, როგორ აცივდა დედამიწაზე... მე მეშინია... ეს ხომ ჩვენი დედამიწაა, ნუთუ ჩვენია?
დაგვიმახსოვრე, დამნახველო, დაგვიმახსოვრე...

*

ხოლო მე ავალ და დავრჩები იმ ძნელ მწვერვალზე, მოდი, მომყევი... გზა იქით მიდის... იქ ზარს ჩამოვკრავთ, ზარი დავრეკოთ... აგუგუნდეს და შეაჟრიალოს ჯადოგამჯდარ ქვეყნიერებას...
ზარი... ყოველ წამწამს, უპის ორმოში რომ ჩაიყინა, უპეს დაეკრო.
ზარი... სიკვდილის ნაცრისფერ აბებს, გრილი თითები უშფოთველად რომ ამზადებენ!
ზარი... მტკივან მხრებს, წინასწარ დუღაბი რომ გადაასხეს, რათა იქ ფრთებს არ ამოეჭრათ!
ზარი... იმ ფრთას, რომელიც ტანზე მიკრული დარჩა, ვერ გადაევლო ჰაერის ტალღებს!
ზარი... იმ ჩიტებს, დედამიწას რომ ვერ ასცდილდნენ, ზემოდან ჩამოვარდნაც კი არ ეღირსათ!
ზარი... სიცოცხლეს, რომელსაც უნდა ეკაშკაშა და სანაცვლოდ მხოლოდ ბჟუტავდა!

***

წაგებულებმა იცხოვრონ სარდაფში. უგულოდ მიგვყარეს, ნესტიანი კედლებიდან წამოსული ღვარი, ვერ შევაკავეთ. გავიქეცით. საღაც ქალაქის განაპირას მოვძებნეთ სახლი, რომელსაც ოთახები კი არა, უფრო უჯრები ჰქონდა. შენ შპალერი გააკარი, მე ფარდები დავკიდე. თაროებზე ჩამოვამწკრივეთ ბრჭყვიალა ქილები. ფანჯარასთან სარწეველა სავარძელი დავდგით, სანამ შენ ცეცხლს ანთებდი, მე იმ სავარძელს ვარწევდი, ვიცდიდი ასე... გადმოვიღებდით ძველ წიგნებს და მერე საშაქრის თავსახურით დავდევდით ჩრჩილებს. ჩაის ვისხამდით წითელ, თეთრკოპლებიან ჭიქებში, არ ვსვამდით, ხელებს ვითბობდით მხოლოდ.უიმისოდაც თბილოდა.

თბილი იყო საღამოც და უჩვეულო ყველა გათენება.

ფანჯარაში მსხვილი, ქარვისფერი მძივები, საჩვენებელი თითის ჩამოსმით რომ იწყებდნენ ჟღარუნს. წკრიალს.

ლამფა და ლავანდის სუნიანი სანთლები, იიიიმდენი...

კენკრით სავსე, დაწნული კალათით შემოდიოდა ნისლი.

თხელი დოლბანდით მიხვევდი დაკაწრულ მუხლებს, მე არ მტკიოდა, ამიტომ ზურგსუკან თითში ნემსი ვიჩხვლიტე, რომ მეტირა. რომ მერე შენი ხელები ყოფილიყო ყველგან და ჩურჩულზე ჩუმი ხმა: "შენს თმებს ველური ვარდისა და მთის თაფლის ნაზი სურნელი აქვს"...

მერე თაბაშირის ანგელოზს ფრთა მოტყდა, შენ თქვი, რომ სადღაც სამხრეთით გაფრინდნენ ფერიები. მეზობელ ოთახში ბავშვის ხველებამ ღამე დაბზარა.

უგანდაში გრავიტაციის კანონი არ მოქმედებს! - ვიმეორებდი დიქტორის ხმით.

მერე გაზაფხული მოვიდა, შენი თვალებიდან ვკრეფდი ღიღილოებს და ბავშვურად ვტიტინებდი: "რულჯია... რულჯი!"

მერე ძილში ღიმილი ვისწავლე და არცერთი შენი მოყოლილი ამბავი არ მახსოვდა დილით.

მერე სკამები ავაყირავეთ და ომობანა ვითამაშეთ. ცარიელი ვაზნები ეყარა საწოლზე, ჩვენ კი მუხის ძველ მაგიდასთან მოვკვდით ერთად. უბრალოდ ძილი სუნთქვასავით შევიკავეთ.

შუაღამით, ომგადახდილებმა სამი ცალი ჟოლო გავიყავით.

მეზობლის ფანჯარასთან ორქიდეები გახმა. მე ვუთხარი მას, რომ წყალი კი არა, რძე უნდა დაუსხა, დიდხანს რომ გაძლონ, მან კი დამწყევლა.

იმავე ღამეს გამილურჯდა ფრჩხილები და გამიხარდა, რომ შემეძლო მეტირა.

პარკები სიცილისფრად შეღებეს. შენ თქვი ასე. მერე დიდხანს იყავი არსად სახლში. დაღამებამდე ვარწიე ფანჯარასთან სავარძელი, სიცარიელეს თბილი პლედი მივახურე. იქვე მივწექი.

მერე კარი გაჭრიალდა და შენც გაქვავდი იქვე:

_თუთები მოჭრეს ქალაქში. - განაჩენივით თქვი.

მე კი ძილში ღიმილი მქონდა ნასწავლი და... მერე არ ვიცი რა იყო...

სველია, ბნელს იწურავს და მერე ახალამოყრილი ძვლები ყრია ყველგან. - ეს დღე!
შენც შავს იცმევ, ჩემი მოჭრილი თმებით იკრავ შენსას, ქარვებისფერს. გარბიხარ. ამ ქუჩის, ამ ხეების, ამ სუროების იქით ჩვნი სახლია, გარბიხარ, რომ სინათლე მოიკვეთო, ქალაქს შეასწრო და გამოიკეტო საჩქაროდ, და ეს ქალაქიც, სანამ ღრიჭოებში სიბნელეს შემოასრიალებს, ავაფაროთ რამე კარს, ჩქარა ავაფაროთ!
მცივა, წამწამების ნაცვლად უხილავ, დათოვლილ ნაძვებს ვხრი, პატარებს, უპეებში რომ მიღვრიან სიმწვანეს და მიწაც გარშემო, ფერი მიწის. ავადმყოფი ბავშვების ღამე. მეშინია.
წუხელ მთელი ღამე დააბიჯებდნენ აივანზე სხვების მკვდარი მამები სველი ლაბადებით, ჩურჩულებდნენ სულ სხვა ენაზე, მაგრამ არცერთი სიტყვა არ ყოფილა გულის თბილი უბიდან გამოძვრენილი, არა, რაღაც კიოდა ფილტვების ნახვრეტებიდან, რაღაც შიშინებდა ისე ავად, ისე საუბედუროდ!
მეშინია! სადღაც უკაცრიელ ყურეში აიგრაგნა სიბნელე და მოარღვევს წრეებად დაფანტულ ჰაერს. მძვინვარებს, დაფჩენილ ხახაში წელგაწყვეტილი წყალმცენარეები გასჩრია. ვკივი.
მეშინია.
დღეს შავი გაცვია, უმსხვილესად ნაქსოვი ყვავილებით დამძიმებული კაბა, გახურეული აგურები დავფშვენით, მასზე ვწვებით და ერთმანეთს ბედნიერებასავით ვპირდებით ძილს, მცივა, მეკრობი. ხელები შემოგხვიე, სუსხმა გამოგაყარა.
და მე აღარ მაქვს ძალა, გითხრა, რომ ეს შიშინი არ მოდის თბილი მილებიდან, არა!
ეს შიშმა ისწავლა ლაპარაკი.

***

"...ხოლო მე ავალ და დავრჩები იმ ძნელ მწვერვალზე, მოდი, მომყევი... გზა იქით მიდის... იქ ზარს ჩამოვკრავთ, ზარი დავრეკოთ... აგუგუნდეს და შეაჟრიალოს ჯადოგამჯდარ ქვეყნიერებას...
ზარი... ყოველ წამწამს, უპის ორმოში რომ ჩაიყინა, უპეს დაეკრო!
ზარი... სიკვდილის ნაცრისფერ აბებს, გრილი თითები უშფოთველად რომ ამზადებენ!
ზარი...... მტკივან მხრებს, წინასწარ დუღაბი რომ გადაასხეს, რათა იქიდან ფრთებს არ ამოეჭრათ!
ზარი... იმ ფრთას, რომელიც ტანზე მიკრული დარჩა, ვერ გადაევლო ჰაერის ტალღებს!
ზარი... იმ ჩიტებს, დედამიწას რომ ვერ ასცდნენ, ზემოდან ჩამოვარდნაც კი არ ეღირსათ!
ზარი... სიცოცხლეს, რომელსაც უნდა ეკაშკაშა და სანაცვლოდ მხოლოდ ბჟუტავდა!"

/ნაირა გელაშვილი/