help!
რადგან სულ ცოტაღა დარჩა და...
მით უფრო, ცოტაა დასაკარგიც.
ვეღარ ვაჩერებ, ვერავის ვეღარ ვაჩერებ. კეთროვანივით არ მიკარებენ. მიფრთხიან.
იცით, ვისაც ვგულისხმობ და შესანიღბად ვაბევრებ. უკვე ვთქვი და რაღა ნიღბები!
ჰაერი აღარ არის.
მეგონა იგრძნობდა იმ ღამეების ომებს ჩემთან და... არაფერიც!
თურმე ფარსია და ტყუილი ჩემი ყველა სიტყვა...
მთავარია სხვებმა რა თქვეს და რომ ყველას დაეჯერება ჩემ გარდა.
არ ვარ. აღარ. გიყვებით და არც სიტყვებია, ხმა უმისამართოდ, არსაითკენ. მაინც! უბრალოდ, მარტო ვერ ვერევი. ვეღარ ვყლაპავ თუნუქის ბასრ ფირფიტებს და...
მეყოფა.
წამოვალ!
No comments:
Post a Comment