ჰაერი არ იყო დილით.
ახლა ყელში მაქვს.
გარდაცვლილი მეგობრების პოპარტი თვალის გუგაში. რა მტკივნეულია მტვრის პეპლები ფილტვებში, შუშის ნამცვრევები რომ წამოგივა ნესტოებიდან სისხლივით.
მე ვერავის დავუძახე მაშინ, ძველ კარადაში ბაბუას პალტოსთან ერთად სიკვდილობანას ვთამაშობდი, სანამ არ გათენდა.
რეალისტები დაფრინავენ უფრო ხშირად და მეტს, თვითმფრინავის ტრაპიდან იქნევენ სმოკინგის ფრთებს.
ფანჯრის რაფაზე დაჩირებული რომანტიკოსების საწოვარაა ცა თავისი გამოშიგნული სიცისფრით. სინაცრისფრითაც.
მე კარდონის ხომალდს გავაკეთებ და გავცურავ ამ ნიშადურის და გოგირდის სუნიანი ნისლიდან, შენ ფეხშიშველი წამოდი.
ჩვენში ერთ-ერთი ყველა სხვაზე მართალია.
ღმერთი კი ისევ ფარდის უკან დგას და ნაქარგი ჩიტის თვალიდან გვიყურებს.
No comments:
Post a Comment