http://www.youtube.com/watch?v=i8tVcgxh990

---
ჰოდა შენი დაბადების დღეა დღეს, ოღონდ "იქაური." ჰოდა გაწვიმდა. შენი ძაღლი მოკვდა. მე ფანქრები დამრჩა შენსას. ყველგან სიკვდილია, ლოკოკინებივით ვაბიჯებ ნაწვიმარ გზაზე და ვამტვრევ ნიჟარებს. ჰოდა ძნელია ასე, შენც იცი. და რომ მოვიდე ახლა და სადღაც თავთან გადაგეფარო, წყალი არ ჩამოვა შენამდე? ვერ? ნესტოებში არ ჩაგიგუბდება წვიმა? ისუნთქებ? ჩემთვის. იცი რა, ბე? მჯობიხარ! შენ არ იცი, რომ მკვდარი ხარ, შენ არაფერი იცი, მე კი ვიცი, რომ არ ვარსებობ, მკვდარი, რომელმაც იცის, რომ მკვდარია. ფუ, ვერ გაგებინებ, რისი თქმა მინდა.
ჰოდა დღიური გახდა ეს რძისფერი მონიტორი ჩემთვის. თითქმის არავინ იცის მისი არსებობა. მომწონს ასე! ჰოდა გაწვიმდა დღეს, შენმა ძაღლმა ჩემი ფანქრები დახრა, ყვითლები, შენ რომ გიყვარდა, მაგრამ ძაღლები ხომ დალტონიკები არიან. ჰოდა არ გეწყინოს!..
მოკვდა შენი ძაღლი, მე ფანქრები არ წამოვიღე. დავტოვე შენთან.
ჩვენ სხვა, შინდისფერი მზე ვიწამოთ.

ასე არ შეიძლება, ასე არ შეიძლებაააა!
იყოს! რადიოს ფანჯრიდან ეშმაკის ბორბალი მოჩანს, წვიმიან დღეებში და გვიან ღამით რომ გაჩერებულია ხოლმე, სული მხდება, ვქვავდები. მგონია ბავშვები დახოცეს მთელ ქალაქში. ჩართონ ეს ატრაქციონები, იტრიალონ დღე-და ღამე, არ შეიძლება? ისედაც ყველაფერი გაშეშებულია, ან თუ მოძრაობს, დაბლა მიექანება ზათქით და ხრიალით! მერე ელოდები როდის დაეხეთქება, რომ ყურებზე ხელი აიფარო და ნერვების დაჭიმვით შენსავე თავში დაიფლითო და დაიმსხვრე.
გიო ამბობს, რომ ყველაფერი ფეხებზე უნდა დაიკიდო და უბრალოდ იყო, ისე... მე ვამბობ, რომ ტივტივებს, ჟონავს მაინც! გიო მოიგებს.
ბექას "იქაური" დაბადების დღე მოდის, ეს რა წვიმები აიჩემა!
:((((((

მეგობარს, ცხრა წლის შემდეგ

არავინაა, ნაწვიმარია, და შემიძლია შენი საფლავის მიწას
ჯოხით ან თითით მივახატო შენი სახე -
ზუსტად ისეთი, ბავშვობაში რომ დავხატე სკოლის მერხზე
და რომ მოგწონდა. შემიძლია, აღვადგინო ბოლო სიზმარი,
რომელშიც გნახე: ველოსიპედს მოაქროლებდი
ჩემსკენ და გუბეს უმიზნებდი, ყავისფერ გუბეს,
ოღონდ, გამწუწე თუ გადავრჩი, აღარ მახსოვს. ცხრა წლის შემდეგ
მე ჩამოვჯექი შენს საფლავზე, ჩამოვჯექი თავის მხარეს -
როგორც მაშინ, ცხრაწლისწინა დეკემბრის თვეში,
როცა დედაშენა ფანჯარა შეაღო,
რადგან ჰაერი ჩამომიძიმდა პალატაში - იმდენნი ვიყავით,
იმდენნი გეცილებოდით ჰაერს, რომელიც ისედაც ცოტაღა გრჩებოდა -
სამი დღის სამყოფი. და ყველამ ვიცოდით, რომ შენ მოკვდებოდი,
მაგრამ მე თავთან გეჯექი და სხვებზე უფრო მშვიდად ვიყავი,
რადგან თავის წამოწევა არ შეგეძლო და თვალებშიც
ვერ ჩამხედავდი. სხვებმა კი
თითქმის ჩაისვარეს. კიდევ კარგი, ლაშამ მოაბა თავი
რაღაც ანეგდოტს. და ვიცინეთ. მაშინ მივხვდი, მას ყველაზე მეტად უყვარდი.
და არა, ხშირად არ მოვდივარ შენს საფლავზე, სადაც ცხრა წლის წინ
ჩაგასვენეთ დალეწილი, 19 წლის, ქერათმიანი,
და როცა მიწა აგუგუნდა შენს კუბოზე, ყველანი მივხვდით,
რომ ეს ხმა ბევრად მეტი იყო, ვიდრე მხოლოდ უშენობა, რომ ამ გუგუნით
ჩვენმა ბავშვობამ მიგვიხეთქა ცხვირწინ კარები.
და არა, ხშირად არ მოვდივარ მე შენს საფლავზე; შენთან კი არა
ვინც ცოცხალია, იმათთანაც ვეღარაფერს ვეღარ ვმეგობრობ
და ვერც კი გეტყვი, სად არიან. წარმოიდგენდი?

არავინაა, ნაწვიმარია, და მე ვიხსენებ შენს სასაცილო სიცილს
რომელიც იმ დღეს, ცხრაწლისწინა დეკემბრის ოცში,
როგორღაც დიდხანს გაგიგრძელდა. როცა უკვე ყველა ვდუმდით და დედაშენიც
როცა ფანჯრისკენ შეტრიალდა, შენ ჯერ კიდევ იცინოდი,
ბოლოს თქვი, ვაი.

სამი დღის შემდეგ იქ არცერთი არ ვიყავით; და კიდევ დიდხანს
ვატყუებდით ერთმანეთს და თავს ვიტყუებდით,
თითქოს იმ წუთში, როცა მოკვდი, რაღაც ვიგრძენით.

ზ.რატიანი