ყველაფერს აუტანელი შიშინი გააქვს.
საგნები რბილია, თხევადი. ლპობაშეპარული.
რამე მოიფიქრე. 
ოთახები უკან მისვრიან. არსად შემესვლება. თვითონ ავავსე ქვიშით.
დაკარგული ადამიანების ქუჩებით დატოტილი ქალაქი, რომელიც მეზიზღება.
ჩემი ადამიანების.
მოჭრილი ხე.
გამარჯობა.
ხანდახან სუნთქვა მიჭირს. 
ძილს ვერც აქამდე ვახერხებდი.
მე თმები შემაჭრეს და რაღაცები დამარიგეს.
ფრჩხილებს აღარ ვიკვნეტ.
ხიდები არაა ქალაქში. ქალაქიც აღარაა ხანდახან. სანთლები აბრიალდნენ ხეებში და დიდმა ხანძარმა წაიღო აღმოსავლეთი.
ჩვენ არასდროს ვუყვებოდით სხვებს ერთმანეთზე. გვეგონა დიდხანს ვიცოცხლებდით და დამსწრე არ გვჭირდებოდა. ამბის შემნახავი.
ცარიელი დამრჩა პეშვი. ხელები დამრჩა თეთრი და ტბაში გაყინული იხვებივით უმოძრაო. 
ახლა მას ჩემს გვერდით სძინავს და მე სულ უფრო ცოტას ვფიქრობ ლოკოკინებზე.
შუაღამით ოთახში შემოდის ზღვის სუნი და ჩვენთან წვება.
შენც მოდი ხოლმე, თუ გინდა, ოღონდ მარილი გადაყარე!..