შენი ძაღლი მოკვდა.
მაგრამ ეს მაშინ. ახლა იმდენი ძვალი მაქვს გაბზარული, ვერ მოგიყვები.
ვდგავარ და ჩვენი ქალაქის მღვრიე მდინარეს გავყურებ.
ფანჯრიდან.
და ქარხნის მილებს.
აქ შუაღამით მატარებლის ხმაც ისმის. ეს ისეთია, თოვლით დაფარულ მთაში დაკარგულს სადგური მოგელანდოს.
ყვითელი ფარანი ბჟუტავდეს სადღაც.
მაგრამ აქ მატარებლის ხმას ქალის ხარხარი ახშობს.
მე მას ვიცნობ. მზესუმზირას ყიდდა ჩვენი სკოლის ჭიშკართან.
მერე გახდა. თვალის ქუთუთოები ამოებერა და თმა გასცვივდა.
მე მას ვახსოვარ.
მოკლედ, სიკვდილი.
მაგრამ მანამდე, სევდაა.
ზის ლიანდაგზე და დაკბენილი ლეკვი უჭირავს.
ლეკვი მოკვდება.
დატოვებს დღეებს,
ზუსტად ისე,
როგორც შენ,
როგორც გაფუჭებული ფოტოფირები,
სარეცხის თოკზე
გაფენილი.