წითელი
იატაკზე ბროწეულის მარცვლები ყრია, ანათებენ.
აბიჯებ და დერეფნის ბოლოსკენ მიდიხარ, შლი სერპანტინებს,
მე ალუბლები ჩავიჭყლიტე თითებში და მერე გეფერე.
ფერფლმა ითოვოს. მასში იძინონ ბავშვებმა, მაჯებზე თოკები რომ შემოუჭირეს და გაძლება დააფიცეს.
ღუმელზე თუჯის ქვაბში ძოწის მძივები იხარშება. წყალი ბუყბუყებს, მძივები კი ფსკერზე უმოძრაოდ ყრია.
რადიოს სიძველეს ვაბრალებთ, რომ არაფერი ისმის, არადა ჰაერია დახშული, ჩვენც ამ ჰაერში თავით ვართ ჩაყუდებული და ვყლაპავთ ბასრ ვიოლინოს გასაღებებს.
შენ სიტყვებს ეძებ, მე იმას, რაც სასვენ ნიშნებამდე ეწერა. ეს ერთი და იგივეა, ოღონდ ჩვენ არ ვიცით. არ ვიცოდით.
ჩვენ ველა საგანს წავუშალეთ კონტურები და არ გაგიკვირდეს, ვიოლინოს ფუტლარს რომ შეერიო. არ იუცხოო გახუნებული ხავერდის სუნი.
ახლა უფრო ცოტა ხარ, ვიდრე გუშინ და იქნებ მეც მხოლოდ ის წერტილი ვარ, რომელსაც საათობით უყურებ. მეტი არ დავრჩი.
კიდევ ერთხლე გვეტკინება და მერე აღარ ვიქნებით. მერე ვინმე სხვას ეტკინება, ვისაც ლაქად დავაჩნდებით.
თან ხომ ვიცი, არ ვეტკინებით არავის!
ელავს.
რაფაზე ბალბა და მინაზე გაჭრილი თითით ნაწერი: "ჩემი მკვლელი ბავშვია. მან ეს ჩაიდინა მხოლოდ იმიტომ, რომ ქარმა მის პალტოს პომპონები დააწყვიტა. ის, ვინც მე მომკლა, მკვლელი არ არის!"
მე დერეფნის ბოლოში ვარ ახლა, იატაკზე ბროწეულის მსხვილი მარცვლები ყრია.
მოაბიჯებ და შლი სერპანტინებს.
ეს სხვა მდინარეა, სხვა ტბა, - სქელი და მკვდარი.
შენ სისხლი არ გდის!
შენ სისხლი არ გდის!
No comments:
Post a Comment