წუხელ მეორედ მოიკლა თავი ბექამ. შენ არ იცი. ქარი იყო აქ და ფანჯარა გააღო.

მე ეგეთების აღარ მეშინია, მაგრამ მაგ დროს მაინც სულ-სულ განსაკუთრებულად მიყვარხარ.

შენ, ბოკოკო რომ ხარ და არასდროსაც არ კითხულობ, რას გწერ. აღარ კითხულობ.

ახლა სხვა რამეებია, უფრო წონიანი და "ინწელეკტუალნი". გინება აქ.

ბოდიში.

შენთვის კიდე პატარა ვარ, მე კიდე ამ დღეებში მოვკვდები.

შენ არ იცი, როგორ მიყვარხარ.

გაიგე ერთი რა, ვინმეს კითხე. ყველამ იცის.

სიცხე მაქვს მგონი, ისე მინდა მქონდეს, რომ შუბლი მიხურს, თვალებიც და ვყრუვდები ნელ-ნელა. მაგარია, ფეხებიც გაყინული მაქვს და სახლში არავინაა.

მარტო ვცხოვრობ და ეს კარგია. მეტი არაფერია კარგი, თუ გავიხსენებთ იმას, რომ თვალდახუჭული ჩემთან აღარ მოდიხარ.

თვინში მერჭობა ესეც, ფანჯრიდან რომ გაჩერებული კარუსელი მოჩანს, რამდენჯერ ვთქვი. მილიონ ხუთას სამოცჯერ.

ბავშვებს ეწყინებათ.

მეც მწყინს.

შენგან სულ უფრო არაფერი მესმის და მეც ნაწყენი ბაშვივით ცერა თითის წოვას დავიწყებ, არ გინდა?

ჩემი შეგრცხვება, ზუსტად ვიცი.

დავიღალე, იცი? ახლა მართლა დავიღალე.

მეზარება ყველგან წასვლა. არსად წასვლაც მეზარება.

ოთახის ჰერბარიუმი ვიყო მინდა. ფანჯარაზე მიწებებული.

ჩიტები მომიტანენ შენს ამბავს, როგორც ბავშვობაში, როგორც ზღაპრებში.

და წვიმა წამოვა. აბა ფანჯრიდან როგორ წავიკითხო ჩიტის მოტანილი ამბავი. მორზე. კაკ-კუკ...

სისულელე.

წავედი.

ვიცი, რომ კარგად ხარ. ანუ, მე რა მიჭირს.