სველია, ბნელს იწურავს და მერე ახალამოყრილი ძვლები ყრია ყველგან. - ეს დღე!
შენც შავს იცმევ, ჩემი მოჭრილი თმებით იკრავ შენსას, ქარვებისფერს. გარბიხარ. ამ ქუჩის, ამ ხეების, ამ სუროების იქით ჩვნი სახლია, გარბიხარ, რომ სინათლე მოიკვეთო, ქალაქს შეასწრო და გამოიკეტო საჩქაროდ, და ეს ქალაქიც, სანამ ღრიჭოებში სიბნელეს შემოასრიალებს, ავაფაროთ რამე კარს, ჩქარა ავაფაროთ!
მცივა, წამწამების ნაცვლად უხილავ, დათოვლილ ნაძვებს ვხრი, პატარებს, უპეებში რომ მიღვრიან სიმწვანეს და მიწაც გარშემო, ფერი მიწის. ავადმყოფი ბავშვების ღამე. მეშინია.
წუხელ მთელი ღამე დააბიჯებდნენ აივანზე სხვების მკვდარი მამები სველი ლაბადებით, ჩურჩულებდნენ სულ სხვა ენაზე, მაგრამ არცერთი სიტყვა არ ყოფილა გულის თბილი უბიდან გამოძვრენილი, არა, რაღაც კიოდა ფილტვების ნახვრეტებიდან, რაღაც შიშინებდა ისე ავად, ისე საუბედუროდ!
მეშინია! სადღაც უკაცრიელ ყურეში აიგრაგნა სიბნელე და მოარღვევს წრეებად დაფანტულ ჰაერს. მძვინვარებს, დაფჩენილ ხახაში წელგაწყვეტილი წყალმცენარეები გასჩრია. ვკივი.
მეშინია.
დღეს შავი გაცვია, უმსხვილესად ნაქსოვი ყვავილებით დამძიმებული კაბა, გახურეული აგურები დავფშვენით, მასზე ვწვებით და ერთმანეთს ბედნიერებასავით ვპირდებით ძილს, მცივა, მეკრობი. ხელები შემოგხვიე, სუსხმა გამოგაყარა.
და მე აღარ მაქვს ძალა, გითხრა, რომ ეს შიშინი არ მოდის თბილი მილებიდან, არა!
ეს შიშმა ისწავლა ლაპარაკი.
No comments:
Post a Comment