შავი
ჩამოვარდა. გატყდა. მე გავიგონე, როგორ გეწყინა. რომ ვივლით შუშის ნამსხვრევებზე და ვერ მივხვდებით, რა გვსერავს. ჩამოწყდება საკიდიდან ძველი პალტო და მეგონება, რომ ვიღაც მოვიდა ცუდად, ჩვენთან არა, ჩვენთვის.
უფრო, უფრო მუქი მელანი სდის კედლებს, სქელია და ამით ვგრძნობ. რაც სქელია, წყვდიადიდან მოჟონავს. მე ვიცი! გაგდებ.
რატომ გატყდა, თუ გეწყინებოდა, ან როცა გეწყინა, რატომ აღარ აინთო რაღაც ჩვენს გადასარჩენად.
აი, აქ სისხლი ჩამექცა. კიდე აქ... აქაც... თავიდან მეგონა ხეები ფრჩხილებივით ჩამიბრუნდა ტანში და მხოლოდ ფესვები ჩანან. გადაატარე ამ ფესვებზე თითები და როცა ვიყვირებ, მიხვდები, რომ ხეები მტკივა.
ზურგზე დამახატე ჩიტები, გაბურძგნულები, ფრთამოტეხილები იქნებიან, რადგან ვერ ხატავ. შენ ვერ ხატავ, მაგრამ ამას ვერავინ დაინახავს. მხოლოდ მე ვიგრძნობ, რომ სადაც ფუნჯს გადაუსვამ, იქ ამოიზრდება სველი და უსუსური ფრთა.
ხეები იზრდებიან და გამომშრალ ხის ღობესავით ამტვრევენ ნეკნებს, ჩემს ნერვებშიც ისე გაიხლართნენ, როგორც ის თელა ელსადენებში.
ვიღაც ჩაიში მიყრის სოფორას ყვავილებს, რომ სისხლმა იდინოს და სულ ერთიანად არ დახეთქოს კაპილარები.
ქალაქში მილები დაძველდა.
უფრო სქელია მელანი, რომელიც კედლებიდან ჟონავს.
ბრაილის შრიფტივით ვკითხულობ ჰაერს, რომელიც ამოისუნთქე, რომელსაც აღარ სცვივა ქარვისფერი, თბილი ვარსკვლავები.
არ ხარ.
და მე მიხარია, რომ სადღაც აინთო ის, რაც გდაგარჩენს.
მე კი... მე...
ჩვენ ხომ ვერასდროს გავდიოდით ორნი ერთი კარიდან.
No comments:
Post a Comment