გაიღვიძე, გესმის? გაიღვიძე!!!!!!!!!!!!!! ;(
გილოცავ. ეს დღე კი ახლა ჩემი უფროა. ხვალ ბევრ სანთელს წავიღებ სადმე. ორი ზომით დიდ ჯინსებს ჩავიცმევ და ვივლი დაღამების მერემდე.
უკვე დიდი ხარ. მე ისევ ძაფებით ვიკრავ თმებს.
გეტყვი, როგორი იქნება "ხვალ".
ჩუმი და უბრალო, უმელოდიო და უფერო.
და ავალ უნივერსიტეტის იმ კიბეზე, უკან და მიბნელებულში, სადაც მოაჯირზე მიყრდნობილი ეწეოდი.
თასმებს შევიხსნი, სულ ბოლო საფეხურზე ჩამოვჯდები და ვიტირებ, შენ გეტყვი, რომ კედები მიჭერს. ვინმეს ვეტყვი, ვინც თმის ფერით ან თავის ფორმით გემგვანება.
და არავინ იქნება ქალაქში, ვინც მეტყვის, რომ წუხელ რომელიღაც პაბთან გნახეს, რომ ყვიროდი და ხელებს იქნევდი, რომ მე ვიფიქრო, გამთენიისას დაიძინე და ასე ოთხისთვის გაიღვიძებ და დამირეკავ.
არ ვიტყვი არაფერს, არა, არაფერს, დედას გეფიცები!
იცი რა ცარიელია ყველაფერი? უაზროდ შენივთული, მღვრიე არაფრით სავსე. ბე!..
ხვალ ბევრს მოგწერ, იქ, იმ ხიდთან, იმ ხეებთან, იმ პოლიეთილენის ცის ქვეშ, იმ ვარდისფერ, დაფლეთილ ნისლში, იმდენს მოგწერ, იიიმდენს...
მძულს გვირილები, ვეღარ ვიტან, რადგან რაც გულით შევიყვარე, ყველაფერში რაღაც შემისახლდა, ან ბევრი ვიღაც, აი, როგორც შენში სიკვდილი.
რა ბეეევრი სანთელია, ბე... ამდენი წლის ხარ? აი, ეს ბოლო ორი არ ვიცი, გადავყრი ამ ორ სანთელს ბე, თან ისეთი ფერის არიან, მე რომ მეზიზღება, სტაფილოსფერი და ვარდისფერი.
აი, ის ქალი, ბე, ჩრჩილი რომ უჭამს დარაბებს, რაღაც უსაშველო სენის ფერია მისი ფანჯრები და ისე უსისხლოდ ყვავის რაფაზე ბალბაც, ყოველ დილით მწყევლის, რადგან ჩემი მეგობრები საღამოობით ხმამაღლა იცინიან. მე ხომ არ ვარ არცერთი ჩემი მეგობარი, თან ისინი ხომ მხოლოდ იცინიან! უთხარი, რა, ბე, უთხარი, რომ ისედაც უშენოს სიბნელისკენ ნუ მიკმევს.
მიჭერს კედები, ბე, შენი გაკაფული ხელები მტკივა.
ხვალ მოგწერ, თან ბევრს.
შენც გძინავს, ოღონდ ხვალ ოთხამდე. მხოლოდ ხვალამდე, ბე!!!
