არაფერიც. ისე კარგად ვარ, გაგიკვირდება და შიგადაშიგ შეიძლება შეგშურდეს კიდეც.
შენ ხომ დგახარ მთელი ღამე და მერეც და სახელურს აჭრიალებ, შემოსვლა გინდა...
სხვანაირ ხასიათზე ვარ, შექანებულივით სიარულის და 2 ზომით დიდი ჯინსის თრევის, კიდე ერთი-ორ შენგან ნასწავლ გინებას მივახარჯავდი რამდენიმე იდიოტს, რომელიც აქვე, ცხვირის დასასრულთან მეგულება.
რამე წაიღიღინე ხანდახან, ყური წაიღო შენმა წვალებამ და წითლად მიკივის უკვე!
აღმოვაჩინე, რომ რაღაცეებს (თან ბევრს) ვეღარ ვპოულობ ჩემში, ადგილი კი არა აქვთ შენაცვლებული, საერთოდ აღარ არიან, მაგრამ არაუშავს.
უჭერო სახლში რომ შემომაგდეს და მეც დავიწყე ცხოვრება, ღირსი ვარ!
შენ არაფერ შუაში ხარ, უშენოდაც დამარტყამდნენ კეფაში.
არა, მაინც დამნაშავე ხარ ჩემ წინაშე და დედაჩემმა გაპატიოს, სთხოვე, რადგან შენკენ გაქცეული და თან აქაურობას მიწებებული თვალების სიელამე და ამ ბოლოს გახშირებული ჩემი ანომალიური ქცევები მას დაბრალდება მაინც ბოლოს.
შენ არაფერი.
შენ სადმე გიპოვიან საწოლის ქვეშ, ბალიშიდან გამოცურებულს და ჩავარდნილს, ქერას, თბილს, უზრდელს!
დიახაც!
რატომ ვერ ვხვდები, რომ როცა ასე ვარ და როცა ამდენს ვხმაურობ, გბაძავ შენ ან ჩემი ფეხები!!!უბრალოდ ყველაზე მეტად მენატრები და დანარჩენზე არ ვფიქრობ.
მოსაწყენი ვარ, როგორც მითხრა იმ ღამით კედლიდან მარტინ ბუბერმა.
ვმოგზაურობთ რახანია და არსად ვართ, როდის ვიქნებით სადმე, ჩემო?
უკვე პრინციპია ჩემი ყოფნა და მეტი არაფერი.
კატეგორიული სასვენი ნიშანი!
მორჩი რაა, შეეშვი სახელურს და მიხურე.
ვერ ხედავ, არ იცი -
შიგნით ხარ!

არავინ აღარ მიყვარს!

Empty!

ყოფილიყავი იმ კათოლიკე მუსიკოსის ქუჩაზე, ნაცრისფერი შენობის მეოთხე სართულზე და უნისლოდაც მოვიდოდი, ვიტირებდი, მოვიგონებდი რამეს, გეტყოდი: "თმები შემაჭრეს!"
პურის მაღაზიაში პატარა ქილებით ვიტრინაზე მაისის თაფლი, პური არ ვიყიდე, გულში ამერია მელანი.
მიწა მაქვს ფრჩხილებში და მტკენს.
ერთი კილო თევზი ორი ლარი ღირს, ერთი ცალი ოქროსფერი თევზი - სამი. ჰოდა, არ მინდა!
შენს გულზე მიწის მერე კალია თუ შემაშინებდა, წარმოიდგენდი?
კარადასავით იდგა ოთახში ხის რადიო.
ჯოპლინი რომ გაეშვათ, მისი ხმიდან გადმოვათრევდი შალის პლედს და მოგეხვეოდით მე და ნომებერი.
თეთრები ავადმყოფურად, ლამაზები შობის წინა ღამესავით. მონატრებულები ისე...
ცა არ იყო სამყოფი, მიწა ჩავიმატეთ, ბოსტნიდან ნიჩბით ამოჩორკნილი, გადანასერზე გადავიფინეთ სარეველა...
ვისი სული გსურს? - გარბიან ბავშვები თელებისკენ.
მე -შენი. მსურს და წყალს ვსვამ...
რეისი: თბილისი - ბონი. ნისლიდან ქარში და აქეთ. ქაღალდის ზანზალაკებს მოიტანს აგვისტო და თავიდან გამაჩენს შენთან.
მანამდე წერილები დამიტოვე კართან მწვანე კარადაში, მურაბების თაროზე. თუნდაც გაამლაშოს, გადაატკბოს თუნდაც.
ერთ ყვავილსაც ვერ მოვუარე შენ მერე, ყველას მერქანი შემოასკდა, წყლის დასხმა მავიწყდება იქ, სადაც არცერთი ჭიქა არ არის შენი.
ცარიელია ნავი.
ნავში დანები ყრია.
ცისკარზე ელავენ.
_გამარჯობა. ჩემი აჩრდილიც გაფატრეს.
შენ საბა გქვია და გვარივით გიხდება უკვდავება.