გადასარევად ვარ, მომდევნო ნახევარი საათიც ასე ავპირებ, ნაძეიუს!

წვერი არ გაიპარსო! დაიძინე. რამე მოყევი. არა, იყოს.

ვაშლის ჯემი გინდა? ძველი პური, გუშინწინდელი. ობისფერი გათენების ყურება არ გინდა?საერთოდ, დილების ატანა?! ამდენის.
წაიღე. აკეცე საბანივით და ისროლე ფანჯრიდან.

მეძინება სულ, დილით ათრევა და რადიოში წათრევა ჯოჯოხეთზე მეტია.

შენ რო მასწავლე, ზუსტად ისე ვიტყუები, მაგრამ ყველა ხვდება. შენ რომ არ ვარ, მაგიტო. იფ, ასტრაუმნაია ძევოჩკა ს დურნიმი პრივიჩკამი. :)
კიდე რა, ძაღლს უნდა ეკბინა წუხელ, მაგრამ გავასწარით მე და ველოსიპედმა.
მაინც ყველაფერი კარგად იქნებოდა.

მაგარი სიმღერები მოვჩიჩქნე კიდე, სადღაციდან. სულ ჯონი ქეშს ხომ არ მოვუსმენ, შენ მაინც არ გესმის, რომ ვუსმენ. სხვასაც დავუჯერებ, მაგალითად ჩემ თავს, გასაგიჟებელი ვინმე ბრძანდება. გიყვარს შენც, ვიცი, რომ გიყვარს და მეტიც.
მალე გნახავ. , შენ იცი, მე ვიცი, მან არ იცის. :)

წუხელ ფილმს ვუყურეთ. გამთენიისკენ აგრილდა. ფარდები არ იყო.

მერე მე წავედი შენს მოსაძებნად, მაგრამ სახლში დამრჩი.

არც დამიძახე.

ჩვენ ერთად უნდა წავიდეთ მალე და ერთმანეთს ერთმანეთთან წავაწყდეთ.

მინდა!

ისევ ისე მიყურებ კედლიდან, გადახრილი მარცხნივ, სველი ძაღლის თვალებით.

მგონი კეფა გტკივა, რადგან კედელი გაცივდა. - შემოდგომა მოდის.

მე წავალ მალე ამ ქალაქიდან. შენ უკვე იქ დამხვდები და სიზმრებს მიამბობ.
მე არ გეტყვი ჩემსას. იქ სულ ომებია და ავდრები, ცხადი მიხდება, ანუ შენ კვდები.

კარგად არის ყველაფერი, დღეში თითო შეხედვით, ზამთრისთვის მწვანე პალტოსს ვიყიდი და გულს მოვუვლი. მომიარეს მეც, ოღონდ ისე არა, შენ რომ დაუბარე.

შენ ვინ გივლის? ის ჩვენი მეგობარი? ჩვენზე ყველაფრით დიდი და ჩუმი, ყველაზე მართალი ჩვენში და ის, ვისაც ყველაზე მეტად აწყენინეს...
არ ვიცი.

მეტ ზამთარს და ხეებს ვეღარ წავათრევ...

"ქუჩა, სადაც შენ ცხოვრობ" და ეგეთი სისულელეები კი არა, ყველა ქალაქს და უამინდობასავით მოწყენებს გავცდით.

წესით, მე და შენ ორივე უნდა დავეხოცეთ, მაგრამ, რატომღაც, გადაიფიქრეს.

ვაშლი დამრჩა თაროზე, შენთვის მინდოდა და დალპა. მე არ მიყვარს, - იცი.

შხამიანი ოლეანდრები შენს ჭიქაში ჩავდე. თუ მოხვალ, გაგაფრთხილებ.

ახლა ყველა სოფელშია. შენ, მე და ისინიც წავალთ, ოღონდ ისინი პირდაპირ, ჩვენ - მარცხნივ.

მე თეთრი სარაფანი და თეთრი კედები მეცმევა, შენ - რაც მე არ მინდა რომ არ გეცვას.
ხის სახლში ვიცხოვრებთ, მე კუნელის მარცვლებს ავურევ შენს ჩაიში და შენ იცინებ.
მე სხვისი დღიურიდან წაგიკითხავ რაღაცეებს და შენ მაინც გეყვარები.

მიხვდები, რომ სხვისი "მაცვია" და მაინც!

ყოველ დილით ხის კოლოფში ჩაგიდებ წერილებს და მკვდარ ფარვანებს, შენ არ მოიწყენ.
მერე სახელებს გადავირქმევთ და ყოველდღე სხვადასხვა ანგელოზი გვეყოლება.
აქ აღარასდროს დავბრუნდებით და სველ გუგებს სხვების ჭაობისფერ ერთადყოფნებში არ ამოვთხვრით.

ცაც იქნება ჩვენი ეზოს სიდიდის და სულ ზემოთ ვიფრენთ, არ ვიბოდიალებთ.

რამეს მოვიგონებთ და ვიცხოვრებთ. დიდხანს, იიიისე დიდხანს...............