ლილენ.
ზღვა სამხრეთის ქარებს იგერიებს.
ვზივარ მორზე და
თეთრ კენჭებს
ვუყრი თოლიებს.
შენს წერილებს არ ვკითხულობ,
რომ დაძველდნენ
და მერე
გახუნებული მუყაოს კოლოფებივით გავხსნა სიტყვები.
არ გწერ პასუხებს.
სანაცვლოდ, სველ ქვებს ვაგროვებ,
წრეზე ვალაგებ,
შუაში ვწვები
და ვმღერი გოგონაზე,
რომელიც მგლებმა გადაარჩინეს.
ლილენ
ზღვამ სამხრრთით გადაიწია.
თოლიები კი,
დამშრალ ნაპირზე ისე სხედან,
როგორც ძაღლები
მიტოვებული ქალაქის რადიოაქტიურ ნანგრევებში.
მე მათ კენჭებით ვაპურებ,
რომ თევზები გადავარჩინო.