ბოლოს როდის მოგწერე,არ მახსოვს. სულ მძინავს, მძინარე კვაზიმოდო თუ რაღაც!
მოკლედ გავრბივარ თავქუდმოგლეჯილი და შენ არც კი მაჩერებ.
ბარბაქაძე მახსენდება: მე მინდა ვიყო მარტო მაშინ, როცა მარტო ვარ, როცა ხალხში ვარ, ისედაც ვიცი, რომ მარტო ვარ.
ფილტვები რომ გავიხვრიტო, პატარა ქარს შევქმნიდი, რამეს მოვახლაფორთებდი, ჰუუუუ! გაგაქროლებდი უფლისწულის რომელიღაც ქალაქში, მეფარნის ქალაქში.
კედელზე ერთი იეზუიტი მწერლის სურათია, არაფერს მაძლევს, ჩარჩოში მიტყუებს.
ძალიან ყალბი და შეკოწიწებული გავხდი, შენთან თუ დამაბრუნებ, წამოვკრიფავ ჩემ თავს როგორმე, რძესაც დავლევ თვალდახუჭული და დედასაც დავიფიცებ.
მე არ ვიცი. შენ არ მოკვდე.
დამირჩი...

გავიღვიძე და მაშინვე შენთან მოვედი. გავიღვიძე და წვიმა დამხვდა თავქუდმოგლეჯილი. ახლა ყველა სხვა დროზე მეტად მიჭირს ლაპარაკი შენთან და საერთოდ. აი ახლა მითხრას ბექამ წამოდიო და წავალ სადაც მეტყვის.
ისე კარგად წვიმს, მეცხრე კლასელ შეყვარებულ გოგონებს მოეწონებოდათ და დაწერდნენ სულ შხაპუნა ლექსებს. მე კიდე სიზმრებიდან გამოთრეული მზით ვთბები ძლივს და სიცივე მესმის. მესმის აშკარად.
ბიოლის ხასიათზე ვარ. მეზარება.
მალო მწყინს, სცივა ალბათ...
ნეტა სოფელშიც წვიმს? სხვენზე გამხმარი ყვავილები მაქვს შენახული და ახლა მეშინია, ის გახუნებული ფერებიც არ ჩამომირეცხოს წვიმამ.
ჰაერივით რომ მჭირდები და პირზე ხელს ვიფარებ, ამას რა ჯანდაბა ჰქვია, ვერ მეტყვი?
სხვები მაშინ შემძულდა, როცა ჩვენს ზღაპარში შემოაცურეს თავიანთი ჭუჭყიანი ხელები. სუსხი შემოიპარა სტვენით, მათგან დაგეშილი ზამთრები.
ერთხელაც რომ ბოლომდე გავბოროტდე და დაგტოვო ამ სიბინძურეში და გავიქცე და გადავიკარგო და გავქრე საერთოდ!!! ლიბანელ ბავშვებთან ერთად ვივლიდი ფეხშიშველი.
მგონი ნელ-ნელა ხვდები, რა მაგრად ვარ შებერტყილი. კარგია, მერე გული არ დაგწყდება.
სად ვილაპარაკოთ იმაზე, რაც აქ აგვიკრძალეს?
1-ად.

ძალიან ჩემო! იცი სად ხარ? - აი, აქ! სადაც მტკივა... და სადაც მტკივა, ყველაზე სუფთა ადგილია ჩემქვეყნად...
რანაირი თვალები გაქვს. სული მეყინება. რატომ გცივა?
მე არ ვიცი.
მოდი, ვიმღეროთ. ვიღიღინოთ.
სანთლები დავკარგე და მაკლიხარ. ასე ბანალურები ვართ მე და ის, რასაც უყვარხარ აქ, შიგნით...
ამ წუთას მომწერეს, რომ ჩემს მეგობარს დედა მოუკვდა. დაეხმარე ჩემს მეგობარს!
წამლების სუნი აქვს ამ ქალაქს.
შენ მოხრილი დადიხარ იმ ქალაქში, მე რომ მიყვარს და შენ რომ იმეორებ ისედაც ათასჯერ დაზეპირებულს... ქუჩებს, გზებს, ცას...
ჩამოშვებული მხრებით რომ დადიხარ. როგორ დაგამძიმე, ჩემო.
არ უნდა ვარსებობდე!
შობა. სულ მიხაროდა ადრე. ფერებს ვიპარავდი და საჩვენებელი თითით გულში ვტენიდი. ვაძვრენდი ძლივს. და გულიდან ცისარტყელა ამომდიოდა, თორმეტს რომ გადაცდებოდა. ახლა მეზარება. უჩემობას გისურვებ და ადამიანები იტყვიან, რომ ძალიან კეთილი და ხელგაშლილი ვარ.
მართლა იტყვიან!
“_წეროები მიფრინავენ.
_ სად?
_ შორს!”
წეროები ცას აშავებენ, მე თოლიებს გავყვები. შენ არ მომაკითხო. არასდროს!
მწვანედ რომ არ შემაღებინე თმები, ის კი არ ვიფიქრე, რომ მოკვლას მიპირებდი, მივხვდი, ალბათ სხვა ფერისაა მარადიულობა და ნაძვებიც კვდებიან-მეთქი.

იცი? უგანდაში გრავიტაციის კანონი არ მოქმედებსო, ადამიანები უგზო-უკვლოდ ქრებიან... ამეკვიატა. წავალ უგანდაში და გავქრები.
მენატრები.
ძაღლი მყავდა, მაშინ პატარა ვიყავი, ასე, 5-6 წლის წინ. ავტობუსში ვიჯექი, კალთაში ჩამაკვდა. ვერ ვიყვირებდი და მაჯაზე ვიკბინე. თვალებში მიყურებდა.
მერე საბა წავიდა ჩემი ძაღლის მოსაძებნად. ალბათ ვერ იპოვა, არ დაბრუნებულა.
მერე ბექა წავიდა საბას მოსაძებნად.
მე მარტო დავრჩი. ყვავილები გახმა.
როგორი ხარ. კართან თოვლი რომ გავხვეტო და მიწა გამოვაჩინო, მაინც გეყვარები. არადა არ უნდა იყოს ასე.

წერილი N1

    დღეს თმაზე ხელის გადასმასავით მომენატრე, ამ დროს ძალიან კეთილი გავხდი, მაგრამ მალევე გადამენატრე. - ხელები გამიცივდა.
   მივხვდი, ვერ ვიცვლები.
   მერე დედას დავურეკე, უცნაურად თბილად მელაპარაკა, ალბათ პურის ნაჭერი ჰქონდა ხელში.
   რა სასაცილო ხელობა მაქვს, მგონი ხელობა ჰქვია მაგას: დათოვლილ ანტენებს დავათრევ. ორი ზომით დიდ ბათინკებს ვაბაკუნებ შენს სახურავზე.
   შენ ამ დროს გძინავს.
   მე ვარ მეზღაპრე. Сემს დამტვრეულ თოჯინებს ყინულის ეტლით შენი სიზმრებისკენ მივახრიგინებ. მე გავხდი მეზღაპრე, როცა გავბოროტდი, როცა გაჭრილი ხელიდან სისხლის ნაცვლად კენჭები გადმომცვივდა.
   და სულ წარსულის ილუზიებია ჩემი ზღაპრები.
   შენ როგორ ხარ?
   დამირეკე, როგორც კი წერტილთან მიხვალ
                                              

Никого не будет в доме,
Кроме сумерек. Один
Зимний день в сквозном проеме
Незадернутых гардин.

Только белых мокрых комьев
Быстрый промельк моховой.
Только крыши, снег и, кроме
Крыш и снега, -- никого.

И опять зачертит иней,
И опять завертит мной
Прошлогоднее унынье
И дела зимы иной,

И опять кольнут доныне
Неотпущенной виной,
И окно по крестовине
Сдавит голод дровяной.

Но нежданно по портьере
Пробежит вторженья дрожь.
Тишину шагами меря,
Ты, как будущность, войдешь.

Ты появишься у двери
В чем-то белом, без причуд,
В чем-то впрямь из тех материй,
Из которых хлопья шьют.


Борис Пастернак, 1931

There'll be noone in the house
Save for twilight. All alone,
Winter's day seen in the space that's
Made by curtains left undrawn.

Only flash-past of the wet white
Snowflake clusters, glimpsed and gone.
Only roofs and snows, and save for
Roofs and snow -- no one at home.

Once more, frost will trace its patterns,
I'll be haunted once again
By my last-year's melancholy,
By that other wintertime.

Once more I'll be troubled by an
Old, unexpiated shame,
And the icy firewood femine
Will press on the window-pane.

But the quiver of intrusion
Through those curtain folds will run
Measuring silence with your footsteps,
Like the future, in you'll come.

You'll appear there in the doorway
Wearing something white and plain,
Something in the very stuff from
Which the snowflakes too are sewn.



1931. By Boris Pasternak. Translated by Alex Miller.