დამელაპარაკე.
დამელაპარაკე.
მშრალი ბგერები ამოყარე. გადაარჩიე. სანამ შინაარსი ჩაიმჩვარა.
როცა მოგიკვდები, ჩემი ბალიშის ქვეშიდან ნაფოტები გამოიტანე და ჯიბეში ჩაილაგე.
ბალიში გაცივდება მერე.
ნაფოტები გადაიქცევიან მტვრად.
უსახელო ძაღლი დაწვება სველ ბოძთან და შუაღამის სიჩუმეს დაღრღნის.
მე ასე მინდოდა ცხოვრება: დილით ფარდა არ გადამეწია და დღეს ფოლადის ბასრი ფირფიტები სახეში არ შემოეყარა.
დილა-მშვიდობისასავით მეთქვა, რომ შენ ხარ ჩემი ხე!
და მომეყოლა ჩემი საშიში სიზმრები, წინადადების თავში "ჩემო ხე".
მე მინდოდა ძილში მუცელზე ხავსი არ ამომსვლოდა.
ქვები გვეგროვებინა გაზაფხულობით.
გამთენიისას საჩქაროდ მიგვეგნო თასმებ დაწყვეტილი ბათინკებისთვის და ზღვაზე გავქცეულიყავით.
წარმოგვედგინა ფლამინგოების გადაფრენა და არა კუდ-მაკრატელა აპრილი.
მაგრამ ადრე მოგიკვდი.
თავში მელანი ჩამექცა. თვალებში - იოდი.
შენ კი დადიხარ ნაფოტებით სავსე ჯიბით და სიცხიანივით იმეორებ:
"ნუ ჭრიან ხეებს.
ხეებს ნუ ჭრიან!"

დღე არის ერთი ჭიქა რძე.
ჭიქა გამჭვირვალეა და მაღალი.
მითხარი, რატომ არ მპასუხობენ კითხვებზე?
დავიძინოთ. შუაში ხე ჩავიწვინოთ შვილივით. 
წარმოიდგინე, გადაკარგულმა წლობით, დავჯდე მაგიდასთან და წერილი დავწერო: 
"მე ხე ვიშვილე.
დანარჩენი ისევ ისეა.
გამარჯობა, მამა".