შეცდომით მოვხვდით ქალაქში, რომელიც მკვდარი კაცის ფეხსაცმელშია გაშენებული.
დილით, ძალიან ადრე გამოვემგზავრეთ.
ნამი რომ გაშრა, შენ აღარსად იყავი...
გადამეწურა იმედი, რომ ჩემს წერილებს კითხულობ.
დღემდე ეს იყო ჩემთვის ერთადერთი მოქმედი ფოსტა, მაგრამ ყუთი გაივსო გახსნილი კონვერტებით.
მე ამ უნიჭო ფილმის მუნჯი პერსონაჟი ვარ.
ბოლო კადრში შენ უნდა ამოიცნო, რომელი თამშობდა თავის ცხოვრებას...

დასასრული.

მე და ამინდი ვამბობთ, რომ ცუდად ვართ! მე და დღე. გვიჭირს.ყველაფერი, რაც ანათებს, ავადმყოფი ბავშვების სურათებს უჩვენებს, რომლებსაც უნდა ვუშველოთ... მათი თვალებიდან მშიერი ლეკვები ცვივა.მე აქ ცხოვრება აღარ მინდა.ოთახის შუაგულში იდგა ღმერთი და სანამ ჩაახველებდა, ჩვენ მას მოვთხოვეთ პასუხი. პასუხი გზადაგზა დასმულ შეკითხვებზე, კითხვები დაგვავიწყდა, გვახსოვდა მხოლოდ ის, რომ მაშინ ძალიან გვეწყინა, გავბრაზდით, კედლისკენ შევბრუნდით. და ახლა ღმერთს უნდა ეპასუხა ჩვენი ნატყვიარი ზურგისთვის.დაკვნეტილი გულებისთვის. ჩვენი გამომშრალი, დახეთქილი თვალებისთვის.ღმერთი კი იდგა ჩუმად და ამტკიცებდა თავის ღმერთობას.