Не стреляйте..
Я всего лишь робкий шепот..
Всего лишь тихий вздох
Перед остановкой.
Не смотрите..
Эти шрамы не про вас,
Не для ваших грустных глаз!
Мне неловко...
Не молчите,
В этой рыхлой тишине..я погибну!
Не молчите!
Не стреляйте..
В этой комнате любовь..
Раздетая любовь..
Вы неосторожны!
Не простите..
Я боюсь не удержать..
Ваши руки удержать..
Слишком сложно..
Не молчите,
В этой рыхлой тишине..я погибну!
Не молчите!

Не молчите!
Не молчите!
Не молчите!

ღამის დარაჯის სიკვდილი

ო, აპატიეთ, მას მხოლოდ ერთხელ,
მხოლოდ ამ ერთხელ ჩასთვლიმა ღამით
და ჯავრად ჩაჰყვა მარტივი ფიქრი:
"ვაითუ რამე დაშავდეს ამით!"

/ტ.ჭანტურია/

odilon redon - crying spider

მარინას თოვლი

`თოვლი მოვიდა, მარინა, თოვლი.
არც ისე მკაცრი ყოფილა ღმერთი.
დედოფალივით სუფთას და მოვლილს,
ჩემთვის აგზავნის და მხოლოდ ჩემთვის.

მე თოვლს ველოდი ძალიან დიდხანს,
ცისკენ გარბოდა თვალი თავისით.
და აი, ისიც, მოვა და მკითხავს...
თუმცა, რას მკითხავს თოვლი, რა ვიცი.

მარინა, თოვლი შენი სულია!
და განგებაა გამოგზავნილი,
რომ ამირიოს გზები სრულიად
და გზის ნაპირას დამსვას მგზავრივით.

ვითომ მივდივარ, თორემ ნამდვილად
კი არ მივდივარ, შენ გელოდები.
და თეთრი სივრცე ფიქრს მიადვილებს,
მორთული ნაძვის მწვანე ტოტებით.

და თოვლი, ცივი ქურქით შეფუთვნილს,
თავზე მევლება ქალური თრთოლვით,
მაგრამ მე ვიცი, რომ შენ გეკუთვნი,
გარემოცულიც ამხელა თოვლით.

/ოთარ ჭილაძე/

ღმერთების სიცილი

იგი, უკვე ოცდათხუთმეტი წლისა, გაზაფხულის მზით აციაგებულ ფიჭვნარში სეირნობდა. თან იგონებდა ორი-სამი წლის წინათ დაწერილ თავისავე სიტყვებს: “ღმერთებს, საუბედუროდ, არ შეუძლიათ, ჩვენსავით მოიკლან თავი”.

/რიუნოსკე აკუტაგავა/ 

ჩვენი სული ბავშვების მიერ კუბიკებით აშენებული ხუხულას ჰგავს. ყველა, ვინც კი გვხედება, თითო კუბიკს მაინც ადებს ზედ, ანდა პირიქით, მიაქვს. და ვაი, რომ ამ ადამიანთა შორის არიან ისეთები, რომლებიც ორი ხელით, უბით, მთელი კალთით იტაცებენ იმას, რასაც თითო-თითოდ დებდნენ სხვები...
                                                               /რევაზ ინანიშვილი/