მაპოვნინე ჩემი ცალი საყურე,

როცა დები სასეირნოდ წავლენ.

დარაბები მიუხურავთ მსახურებს,

გაზაფხულმაც მიგვატოვა, ლენ.

და ღრუბელი, როგორც დედის ბალიში,

ვერ იშორებს მის სუნსა და სენს.

ამ ბარდნაში მარტო როგორ გაგიშვებ!

მეშინია, არ დაგკარგო, ლენ...

და ათოვოს ჩრდილოეთის ქალაქებს,

სადღაც კატაც მიკუნტულა, თვლემს.

შენთქვის სათქმელ სიტყვებს ვეღარ ვალაგებ,

შენ ხომ მაინც მიმიხვდები, ლენ.

დარაბები გაუღიათ მსახურებს,

ალბათ დებიც წუთი-წუთზე მოვლენ.

დაიკარგა ჩემი ცალი საყურე,

და შენც სადღაც დამეკარგე, ლენ.

როცა ქარია, შენ მენატრები. ჰოდა, ქარია!

ვერ განახავ, მართლა? მართლა-მართლა? ტყუილია ეგ. იცოდე შენც!

ჰო, ქარია დღეს და ხმაურობს, შენსავით... - ამტვრევს, ლეწავს და მერე იწყენს.

გწერ, მერე ვიძინებ.

დამახატე რა ხელისგულზე თითით ზამბარები. დამახატე.

არასდროს იძინებდი ჩემზე ადრე.

უცნაურია. ისე უცნაური, რომ არ მჯერა.

ვიძინებ.დამხვდი გაღვიძებული!!!!!!!!!!!!

***

სახლში, სადაც მე და შენ ვიცხოვრეთ, ჰო, სწორედ იმ სახლშია ახლა თოვა შიგნიდან, მტვრევა ტოტების.
ხავსი მოედო კედლებს, ძირში ჩამპალი ჩემი უძილობით.
ყვითელი კბილებივით აჩენს აგურებს, ალბათ ხარხარებს.
ვეღარ ვიცხოვრებ სიგარეტის კოლოფში, თანაც დაძველდა, გაძვირდა და საერთოდაც, მახსოვს, კი არ დატოვე, დაგრჩა.
ვერ გავაცოცხლე მუჭში ჩამკვდარი ვერცერთი ჩიტი.
ჭერი ჩამოიზნიქა.
იატაკის ნაპრალებიდან ისე მიჭირს ყოველღამე ველოდო, რომ წუთი-წუთზე ამოსრიალდებიან სველი აჩრდილები და დაიწყებენ კედლებზე საფეთქლების მიხლას.
მოირყა მუხის მაგიდა, თაროებს რაღას მოსთხოვ.
ფანჯარასა და ფარდას შორის გატრუნული, კი არ ვიცდი, მხოლოდ ვიბრალებ, რომ ველი ისევ. გაბრალებ მალე მოსვლას.
გწერ ძალიან ცოტას და არაფერს ახალს, უბრალოდ გატყობინებ: "არ ხარ!"
აი, ბოლო საკიდიც მოწყდა კედელს. ყველაფერი დალპა,
ანუ ვერ ვიცხოვრეთ!
მე კი ვიყვარებ ყველას, ოღონდ ერქვას შენი სახელი, თუნდაც არ იყოს ქერა და ძილის წინ ხელისგულებზე არ მიხატავდეს თითით ზამბარებს.
მაინც ვიყვარებ.
ვიქნები, თუ გინდა, ოღონდ ნუ კვდები ხელახლა, ყველა სიზმარში ნუ კვდები და ნუ მთხოვ, ხელი შეგახო. მეწებება შენი კანი და ვერ გახვედრებ, რომ შენ კი არა, ხრწნა მეზიზღება!
ახლა აქ ვიცხოვრებთ მე და ჩემი ქერა თოჯინა, ჩითის კაბით და ზურგსუკან დაკრუნჩხული თითებით.
ვიცხოვრებთ, იცოდე!
ჩამოვრეცხავთ კედლებიდან მწვანეს, ყავისფერში გადასულს.
გვექნება ჩაი, ნავთი ლამფისთვის და ყველაფერი.
ვისწავლი ყოფნას, თუმცა ვიცი, გადაკეცილი ფურცლებით თან გაიყოლე ყველა საზეპირო.
"გადაკეცილი რვეული უფრო ბიჭურია", - ამბობდი, მახსოვს. მეღიმება.
ვიცხოვრებთ მე და ქერა თოჯინა.
გვექნება კედლებში ჩამაგრებული წითელი ნათურები.
და მე ვიქნები წითელი, ისე გამყინავი, ისე გამკივანი წითელი, რომ შენი ყვირილი გეგონები და ერთხელაც, შენდა, ჩემდა სასიხარულოდ,
ბოლოს და ბოლოს
მომგუდავ!

help!


რადგან სულ ცოტაღა დარჩა და...
მით უფრო, ცოტაა დასაკარგიც.
ვეღარ ვაჩერებ, ვერავის ვეღარ ვაჩერებ. კეთროვანივით არ მიკარებენ. მიფრთხიან.
იცით, ვისაც ვგულისხმობ და შესანიღბად ვაბევრებ. უკვე ვთქვი და რაღა ნიღბები!
ჰაერი აღარ არის.
მეგონა იგრძნობდა იმ ღამეების ომებს ჩემთან და... არაფერიც!
თურმე ფარსია და ტყუილი ჩემი ყველა სიტყვა...
მთავარია სხვებმა რა თქვეს და რომ ყველას დაეჯერება ჩემ გარდა.
არ ვარ. აღარ. გიყვებით და არც სიტყვებია, ხმა უმისამართოდ, არსაითკენ. მაინც! უბრალოდ, მარტო ვერ ვერევი. ვეღარ ვყლაპავ თუნუქის ბასრ ფირფიტებს და...
მეყოფა.
წამოვალ!

***

რაფაზე იდაყვების ჩამოყრდნობით უნდა უყურო სველ ხეებს თუ მონატრება როგორ უნდა. აღარ მახსოვს. ამ დროს უბრალოდ წყალი მინდება და ვხვდები, - არ ხარ.

ვისაუბროთ ამინდებზე, ან რომ ლიმნის ნაჭერი ჩაჭკნა ცარიელ ჭიქაში. სიმშვიდეა. ისეთი მოტკბო-მონაცრისფრო, გამოვუხურავ ხოლმე კარს ყველაფერს, ყველას, მერე საკიდზე უნდა ჩამოვკიდო, რაც შიგნით არ უნდა მეცვას. წესია ასეთი. ვასხამ ჩაის, ან ყავას, უბრალოდ ხმა რომ გავიგონო, ცხელი წყალი ფეხშიშველი რომ ჩარბის ფინჯანში. ხმა მიყვარს, ისეთი. ვტოვებ მერე მაგიდაზე, მაგიდასაც ვტოვებ და ოთახსაც, დარიჩინის სუნიანს. მერე სხვა ოთახი, სხვები რომ ეძახიან "ჩემს", ჩემთვის რომაა სხვა. ნივთებს უმიზეზოდ ვუცვლი ადგილებს, თავდახრილი, ხელის უმისამართო მოძრაობებით. ჯინსს სკამის საზურგეზე გადავკიდებ, საწოლზე წიგნები ეყაროს, მაგიდაზე - მხოლოდ ჭიქა. ყოველთვის ცარიელი. ღამე დაგვალულ ფილტვებს ვიგრილებ, დილით აღარ არის. წყალი.

ჭიქა წითელი, იკივლებს ერთხელაც, კეფით მიეხლება კედელს, მისი ტორშერით ტორშერით განათებულს.

ნუ იცლება ყველაფერი აზრისგან, დანიშნულებისგან, ვადისგან.

ვიძინებ. მოხვალ და ნატყვიარ ხელისგულში გამახედებ. წითელი, წითელი ქალაქი, შაბიამნისფერი საღამოებით.

ნუ დაბრუნდები! მე თვითონ მივაგნებ გასასვლელს.