ყველამ მოაგროვა თავისი სათამაშოები და გორები გადაირბინეს ჩიტ-ყვავილა ჟრიამულით.
მე პლასტმასის ყვითელი ნიჩაბი შემხვდა, მკვდარი მეგობრების ამოსათხრელად. მათი ამბების ამოსაყრელად, რომლებსაც გაუჩნდა ნაპრალები და იქიდან ოხშივარივით ამოდის შიში. საშიში გზები. ტლანქი ჭიებით და მღრღნელებით დაძარღვული მკვდარი ბიოგრაფია.
როცა თეფში გამიტყდა, ვიკითხე: "ვის ზურგზე კიდია ჩემი სახლი?"
ამათ მხირაული ფერები და დო მაჟორები ამოსდით პირიდან სერპანტინივით, მე კი დიდ ფანჯრებიან, უავეჯო სახლზე ვფიქრობ, სადაც ქუჩებიდან პირდაპირ სახეში არ მომიშვერენ გიგანტურ ტრომბონებს და კეფიდან ყაყაჩოები არ ამომივა.
ვის ზურგზე კიდია ჩემი სახლი?

ომი დაიწყო გასულ ზამთარს. მას მერე ძაღლი დერეფანში წევს და სეირნობის თავი არ აქვს.
საფუნთუშეებიც დაკეტილია, სუნს ვერ წამოიღებ.
შიმშილი.
მიმიშვი ფანჯარასთან.
ამ ზამთარს პური არ გვექნება. უშაქრო ჩაი ნოემბრამდე. 
ღმერთი თვალებს ვეღარ გვისწორებს და რახანია, სხვენზე სძინავს.
სიმაღლის შიში აქვს ღმერთს. 
ეს ვერავინ შეამჩნია.
ფანჯრიდან ყვითელი ამწე მოჩანს და ცარიელი გარაჟები. 
მიტოვებულ მშენებლობაზე კუებივით ყრია ფერადი ჩაფხუტები.
დენი -გრაფიკით.
სიბნელეში ჯდომას ერთი სარგებელი აქვს. -
ბზარებს ვერ ხედავ.

ხედავ, აქ როგორი ყინვები იცის?
როგორი ამინდებია ხოლმე.
უთხარი, გაჩერდეს.
აღარ მინდა.
გადაჭრილი მაჯებიდან არტერიები მცვივა.
აი, ასეთი შემოდგომაა.
რომ გავიღვიძე, მაგიდიდან სათვალე აიღო და გამიკეთა.
ისედაც დაბრეცილიაო სახლი. ქალაქი. სამყარო. ალბათ.
ეს მაინც არ ითვლება.
მას ხეები არ უყვარს.
ბავშვების სიყვარულს რა უნდა. რბილი მუცლიდან ამოფრენილი თეთრი პეპლები.
ვინ შემჭრა თმები ძილში?
რა არის მთავარი? რიგი სად მთავრდება?
მე ძალიან ბევრი შეკითხვა მაქვს. გაუგებარი. ჩამოუყალიბებელი. ბუნდოვანი.
მეექვსე ფურცელზე ვწერ ერთსა და იმავეს: "ჩვენ ქარი წაგვიღებს".
ძაღლი აღმოსავლური კულინარიის წიგნს ღრღნის.
რადიო გათიშეს შუაღამის სამზე. მანამდე იყო ნახევარწუთიანი შიშინი.
უფუნქციო ანტენები მიმართულია უბედურებისკენ.
თვალი არ გაუსწორო. დაბლა არ ჩაიხედო. მაღლა - მით უფრო!