ნაირა გელაშვილი - "ჩვენება"
*
ის დგას გულდაწყვეტილი ამაოდ მომლოდინე მზერით, როგორც კაცი, რომელსაც ხელისგულში ხიჭვი აქვს, მას კი ხელისგულის საინტერესო ხაზებზე ესაუბრებიან ოსტატურად, იდუმალი ჩურჩულით, ან სულაც ხიჭვის შემადგენლობას განუმარტავენ სიმღერ-სიმღერით...
*
და მაინც ვარსკვლავებისკენ უნდა იარო და სხვისკენ აიღო გეზი, შენ, ობოლო და მიუსაფარო, უხილავი დედა იპოვო... დე, მუდამ გქონდეს დაუშრეტავი საუნჯე ცრემლის და არ დაივიწყო: იმითა ხარ უძლიერესი, რომ შენ ერთადერთს შეგიძლია შეიცოდო მთელი სამყარო...
*
მისკენ მიილტვის ნათელი, ვინც თავად ანათებს... და ბედნიერია პატარა ქოხი - დაღლილთათვის კარგაღებული - მას მზე ადგება...
*
შეჩერდი, წამო! ორი წამით შეჩერდი, წამო! დარჩეს სამყაროს გაჩერებული წამის სურათი. და განა მხოლოდ იმიტომ, რომ მშვენიერი ხარ, არა, საშინელების წამი ხარ, და თუკი ოდნავ შეჩერდები და გაგრძელდები, აღარ მოხდება ის, რაც უნდა მოხდეს შენს შემდეგ.
*
არეულად მიმაბიჯებნო, სულ ვერაფრის ვერ მაფიქრალნო, ვერას მომსწრებნო.
*
უახლოესო, როგორ აცივდა დედამიწაზე... მე მეშინია... ეს ხომ ჩვენი დედამიწაა, ნუთუ ჩვენია?
დაგვიმახსოვრე, დამნახველო, დაგვიმახსოვრე...
*
ხოლო მე ავალ და დავრჩები იმ ძნელ მწვერვალზე, მოდი, მომყევი... გზა იქით მიდის... იქ ზარს ჩამოვკრავთ, ზარი დავრეკოთ... აგუგუნდეს და შეაჟრიალოს ჯადოგამჯდარ ქვეყნიერებას...
ზარი... ყოველ წამწამს, უპის ორმოში რომ ჩაიყინა, უპეს დაეკრო.
ზარი... სიკვდილის ნაცრისფერ აბებს, გრილი თითები უშფოთველად რომ ამზადებენ!
ზარი... მტკივან მხრებს, წინასწარ დუღაბი რომ გადაასხეს, რათა იქ ფრთებს არ ამოეჭრათ!
ზარი... იმ ფრთას, რომელიც ტანზე მიკრული დარჩა, ვერ გადაევლო ჰაერის ტალღებს!
ზარი... იმ ჩიტებს, დედამიწას რომ ვერ ასცდილდნენ, ზემოდან ჩამოვარდნაც კი არ ეღირსათ!
ზარი... სიცოცხლეს, რომელსაც უნდა ეკაშკაშა და სანაცვლოდ მხოლოდ ბჟუტავდა!
No comments:
Post a Comment