შვიდი ცალი კონვერტი ვიყიდე.
ამდენს ვერ მოგწერ.
სათქმელი ისევ იმდენივეა, რამდენიც აქამდე იყო.
ისეთივე ბანალური და  დაუვარცხნელი.
აქ ისევ უყვართ საათობით სხვების ფანჯრებზე მიშტერება.
აქ ისევ ენატრებათ სიყვარული, რომელიც რაღაც უცხო ხილი ჰგონიათ, ციდან რომ უნდა ჩამოვარდეს ან ლატარიაში მოიგო, კარს კი არავინ აღებს.
აქ ისევ შავი ფერის ტანსაცმელი იყიდება ყველაზე მეტად.
აქ ისევ უყვართ უდედ-მამო ტელე-გმირები, განსაკუთრებით თუ ისინი ჯერ გაშორდნენ, მერე კი დახოცეს.
აქ გამარჯობას აუცილებლად მოსდევს ”როგორ ხარ”, ოღონდ პასუხს არავინ უცდის, უბრალოდ ამბობენ, ”გამიხარდა შენი ნახვა”.
აქ შვილს აუცილებლად უნდა ერქვას ბაბუის ან ბიძის სახელი, რომელიც სასურველია იყოს მკვდარი და ბავშვს მთელი ცხოვრება უჩიჩინონ, რომ ის იყო სამაგალითო და რომ ის მოკვდა. 

აქ ყველა თამამი შეყვარებული ბოზია.
აქ ორი ღმერთია. ერთი - პატრიარქი. მეორე - თვითონ ღმერთი.
აქ ყველა, ვინც წერს, მწერალია, ყველა, ვინც იცის რომ ”ვარდის” რითმა ”დარდია”, პოეტობს.
აქ...
აქ...
ამომივსე პირი ქვიშით და მქონდეს ლაყუჩები სადმე მაჯასთან, გრძელი სახელოებით რომ დავიფარო და შეუმჩნევლად ვიარსებო.
და თვალებში ნიჟარების ჩაწებება არ დაგავიწყდეს.

როგორ ხარ ახლა? როგორ გაუძელი იმ ამბებს?

როცა შენი წილი ჰაერი ფილტვებს ვერ პოულობს და მკვრივდება,

მაშინ სასუნთქი გზები ემსგავსებიან მკვდარ ქალაქს,

რომელიც მარტო შენი ვერ იქნებოდა

და თუ ჩემიც იყო,

ასე უმისამართოდ არ უნდა გამქრალიყო. 

მუცელი სავსე მაქვს ქვებით და ყვავებით

და რენდგენის დაფას ფართო თვალებით მიშტერებულ ექიმს ვუხსნი,

რომ სიურრეალისტური ნახატები და

საშინელებათა ფილმების კადრები ვჭამე...

ფანჯარასთან რომ გახუნებული მწვანე დივანი დგას, 

შენსა და ჩემს წარმოსახვით სახლში,

იმ სახლში რომ ხის კიბით ადიხარ,

მორყეული მოაჯირი აქვს კიბეს.

ჩვენ სულ ბოლო სართულზე ვცხოვრობთ.

კარი ყავისფერია, საფოსტო ყუთით.

ოთახიდან ოთახში დაბაჯბაჯებს პატარა ჩალისფერი პონი.

მაგრამ არაფერი.

აქ ახლა მე მარტო ვცხოვრობ.

გამარჯობა, თუთა.

შენ ისევ ცარიელი ჩანთა დაგაქვს.

დგები რვაზე.

პირველ რიგში გაყინულ წყალს სვამ.

შარვალს კართან და ფეხსაცმელებს ქუჩაში იკრავ.

რადიოში პირველი შედიხარ.

ჩართე ყველაფერი, რასაც ღილაკი აქვს.

გაასწორე დრო, 

შეიყვანე ინიციალები, 

რომ დღე რაღაც მატრიცასავით აეწყოს და დაქანდეს.

საღამო გარეთ არის.

სხვებიც გარეთ არიან.

რა გეშველება, მეც კი ვერ გეტყვი!

თუთა, ნახვამდის!

გამარჯობა, საბა.

როგორ ხარ ახლა?

 როგორ გაუძელი იმ ამბებს? . . . . . . . . .