ჩვენ

მომყევით!
სად არის უდაბნო,
ჩვენ მაინც
ცოცხლები გამოვალთ,
რადგანაც
ვიცხოვრეთ უსაგნოდ,
გვითხრეს, რომ
მზე აღარ ამოვა.
ჩვენ უკვე
მოგვიკლეს ოცნება,
მოგვგლიჯეს
ფერადი სათვალე,
ჩვენ ასე
გვასწავლეს ცხოვრება,
გვესროლეს,
გვაგინეს,
გაგვთვალეს!
ჯანდაბა,
სისხლსა და იარებს,
ხომ ხედავთ
ვერანი გზებია,
გვამებზე,
გვამებზე ვიარეთ,
აგვიხსნეს:
რა მოხდა, კვდებიან,
შენ ჩვენო
კეთილო დაიკო,
გეძახით,
ვერ გხედავთ სადა ხარ,
გამოჩნდი,
იქნება გაიგო,
მოგყვებით,
ოღონდაც წამოდი,
ჩვენ გვინდა
სინათლის დანახვა,
ამქვეყნად
თურმე მზეც ამოდის.
/გაგა ნახუცრიშვილი /