უთხარი ბავშვებს, სახლში ნუ შევლენ,  კედლებზე ხავსია, იატაკზე მანდრაგორები...
საძინებელში ფოტოა, შავ-თეთრი, სადაც ჩემი თვალები სათამაშო ნიჩბებით ამოჩორკნილ ორმოებს გვანან. 
უთხარი ბავშვებს, თუკი მაინც არ დაიშლიან, იარონ მხოლოდ მარჯვნივ. მარცხენა ჩრდილებისაა...
უთხარი ბაშვებს, ნარინჯისფერ ფლაკონებთან ფრთხილად!..
არ წამოსცდეთ არცერთი კუთვნილებითი ნაცვალსახელი.
ლურჯი ვიტრაჟების მიღმა, მუხის კარადაში ჩვილის პიჟამოში გახვეული შხამიანი სოკოებია, მაქმანებს თუ შეხსნი, მკვდარ ყვავებად იქცევიან, მერე აღარაფერია საშიში.
უთხარი ბავშვებს, ყველა სკამის ქვეშ თოკები ყრია, მე ასე ვიკავებდი სურვილს წასვლის.
მაშინ გზები არ იყო.
იყო ძაფები, მავთულები და თოკები.
იყო უდაბნო ჩემი ჭიშკრიდან ყველას კარამდე.
უთხარი ბავშვებს, სასთუმალთან, ფაიფურის ჭიქა სავსეა სინდიყით, რომელშიც სისხლის წვეთები ბროწეულის მარცვლებივით ყრია, და იქაც ფრთხილად!
უთხარი ბავშვებს...
თუმცა,
კარები
ჩაკეტილია
შიგნიდან!.. . . . . .