მკვდრებმა არ იციან, რა ქნან. ჩვენ - უბრალოდ არ გვინდა. 
სანთლები ვჭამოთ და ძაფები მაჯაზე შემოვიჭიროთ.
გასანთლული ძაფები ძნელად წყდებიან.
მე ძალიან ნელა ვლაპარაკობ... ნელა ვჭამ... ნელა ვწმენდ ფეხსაცმელს... ნელა ვცხოვრობ.
ნახვამდის.
მე დავიწყებ ხატვას, რომელიც დამავიწყდა, რადგან თვალებიდან ამომჩიჩქნეს ბაცი ფერები, სიკაშკაშე კი ძვლებს მიმტვრევს. 
ხეებმა სტვენა ისწავლეს, ანუ, მკვდრებთან ლაპარაკი.
მელანქოლია არ იჭმევა, ეს არის შავი, ბლანტი ტუშის ვენებში ჩაღვრა...