ახლა უფრო რთული შეკითხვები იბადებიან. სასვენი ნიშნების გარეშე.
ასე უფრო ძნელია.
მე ჭერში ვეკიდე მხრებით და ვიმეორებდი ისტერიულად: 
"სად არის?!"
ჯერ ობობები მოკვდებიან, მერე - მე.
ხველებას გადაყვნენ ბავშვები ცისფერი საღამურებით. ტუჩზე უჰაერობა შერჩათ და შუბლზე ცივი ოფლი.
ეს კედლები მე დავბზარე. მაგიდა, სკამები მე დავჩეხე.
ქალაქი ჟონავს ნესტიან მილებში და ნესტი ჟონავს სისხლძარღვებში.
წითელი თვალები მაქვს და ვიმეორებ: "სად არის?!"
და მეც იმათგანი ვარ, ვისაც ხელი გაუშვეს და არ ჩამოვარდა.......