ჩვენ ახლა დავიძინებთ.
კარს რომ გავხსნი, მე მინდა ვიდგე. ჩემი თავი ვიცნო და შევურიგდე.
ხმები არ იყოს. მოჭრილი თმები საბნის ქვეშ და ლოდები ლოგინზე.
შენ ახლა დაიხუჭები.
მე თვალებიდან ნემსის წვერით ამოვიკაწრავ ყველა სიწითლეს. დაჭიმულ კაპილარებს გავწყვეტ.
შენ დაიძინე.
მე შეკითხვები არ მაქვს. 
არც მახსოვს, ბოლოს როდის გამიკვირდა.
"გასაგებია". "მიღებულია". "დიახ." "კი". "ჰო". "იყოს".
ჯერ იყო თბილი ძვლები. მერე ხმელი ნაფოტები. ბოლოს სველი ქვები.
ჩვენმა ძაღლმა აიკვიატა ყეფა. ჩვენმა ანგელოზებმა მხარი იბრუნეს. 
ჩვენი სახლი შინიდან წავიდა.
ხანდახან ისე ახლოს ხარ, შუბლიდან თმებს გადავიწევ ხოლმე და სახის ყველა ნაკვთი გიღიმის.
შენ არასდროს აღარაფერი შეგაწუხებს.
ხმა ზედიზედ სამჯერ გაწყდა და მერე საერთოდ დაიკარგა.
მე უნდა მომევლო შენთვის, მაგრამ ორივემ თავიდანვე ვიცოდით, რომ ვერ.
მერე არაფერი. 
ვდგავარ და არაფერი.
მაჯიდან მკვდარი თევზები ამომაქვს...