ბოლოს როდის მოგწერე,არ მახსოვს. სულ მძინავს, მძინარე კვაზიმოდო თუ რაღაც!
მოკლედ გავრბივარ თავქუდმოგლეჯილი და შენ არც კი მაჩერებ.
ბარბაქაძე მახსენდება: მე მინდა ვიყო მარტო მაშინ, როცა მარტო ვარ, როცა ხალხში ვარ, ისედაც ვიცი, რომ მარტო ვარ.
ფილტვები რომ გავიხვრიტო, პატარა ქარს შევქმნიდი, რამეს მოვახლაფორთებდი, ჰუუუუ! გაგაქროლებდი უფლისწულის რომელიღაც ქალაქში, მეფარნის ქალაქში.
კედელზე ერთი იეზუიტი მწერლის სურათია, არაფერს მაძლევს, ჩარჩოში მიტყუებს.
ძალიან ყალბი და შეკოწიწებული გავხდი, შენთან თუ დამაბრუნებ, წამოვკრიფავ ჩემ თავს როგორმე, რძესაც დავლევ თვალდახუჭული და დედასაც დავიფიცებ.
მე არ ვიცი. შენ არ მოკვდე.
დამირჩი...