ძალიან ჩემო! იცი სად ხარ? - აი, აქ! სადაც მტკივა... და სადაც მტკივა, ყველაზე სუფთა ადგილია ჩემქვეყნად...
რანაირი თვალები გაქვს. სული მეყინება. რატომ გცივა?
მე არ ვიცი.
მოდი, ვიმღეროთ. ვიღიღინოთ.
სანთლები დავკარგე და მაკლიხარ. ასე ბანალურები ვართ მე და ის, რასაც უყვარხარ აქ, შიგნით...
ამ წუთას მომწერეს, რომ ჩემს მეგობარს დედა მოუკვდა. დაეხმარე ჩემს მეგობარს!
წამლების სუნი აქვს ამ ქალაქს.
შენ მოხრილი დადიხარ იმ ქალაქში, მე რომ მიყვარს და შენ რომ იმეორებ ისედაც ათასჯერ დაზეპირებულს... ქუჩებს, გზებს, ცას...
ჩამოშვებული მხრებით რომ დადიხარ. როგორ დაგამძიმე, ჩემო.
არ უნდა ვარსებობდე!
შობა. სულ მიხაროდა ადრე. ფერებს ვიპარავდი და საჩვენებელი თითით გულში ვტენიდი. ვაძვრენდი ძლივს. და გულიდან ცისარტყელა ამომდიოდა, თორმეტს რომ გადაცდებოდა. ახლა მეზარება. უჩემობას გისურვებ და ადამიანები იტყვიან, რომ ძალიან კეთილი და ხელგაშლილი ვარ.
მართლა იტყვიან!
“_წეროები მიფრინავენ.
_ სად?
_ შორს!”
წეროები ცას აშავებენ, მე თოლიებს გავყვები. შენ არ მომაკითხო. არასდროს!
მწვანედ რომ არ შემაღებინე თმები, ის კი არ ვიფიქრე, რომ მოკვლას მიპირებდი, მივხვდი, ალბათ სხვა ფერისაა მარადიულობა და ნაძვებიც კვდებიან-მეთქი.

იცი? უგანდაში გრავიტაციის კანონი არ მოქმედებსო, ადამიანები უგზო-უკვლოდ ქრებიან... ამეკვიატა. წავალ უგანდაში და გავქრები.
მენატრები.
ძაღლი მყავდა, მაშინ პატარა ვიყავი, ასე, 5-6 წლის წინ. ავტობუსში ვიჯექი, კალთაში ჩამაკვდა. ვერ ვიყვირებდი და მაჯაზე ვიკბინე. თვალებში მიყურებდა.
მერე საბა წავიდა ჩემი ძაღლის მოსაძებნად. ალბათ ვერ იპოვა, არ დაბრუნებულა.
მერე ბექა წავიდა საბას მოსაძებნად.
მე მარტო დავრჩი. ყვავილები გახმა.
როგორი ხარ. კართან თოვლი რომ გავხვეტო და მიწა გამოვაჩინო, მაინც გეყვარები. არადა არ უნდა იყოს ასე.