გავიღვიძე და მაშინვე შენთან მოვედი. გავიღვიძე და წვიმა დამხვდა თავქუდმოგლეჯილი. ახლა ყველა სხვა დროზე მეტად მიჭირს ლაპარაკი შენთან და საერთოდ. აი ახლა მითხრას ბექამ წამოდიო და წავალ სადაც მეტყვის.
ისე კარგად წვიმს, მეცხრე კლასელ შეყვარებულ გოგონებს მოეწონებოდათ და დაწერდნენ სულ შხაპუნა ლექსებს. მე კიდე სიზმრებიდან გამოთრეული მზით ვთბები ძლივს და სიცივე მესმის. მესმის აშკარად.
ბიოლის ხასიათზე ვარ. მეზარება.
მალო მწყინს, სცივა ალბათ...
ნეტა სოფელშიც წვიმს? სხვენზე გამხმარი ყვავილები მაქვს შენახული და ახლა მეშინია, ის გახუნებული ფერებიც არ ჩამომირეცხოს წვიმამ.
ჰაერივით რომ მჭირდები და პირზე ხელს ვიფარებ, ამას რა ჯანდაბა ჰქვია, ვერ მეტყვი?
სხვები მაშინ შემძულდა, როცა ჩვენს ზღაპარში შემოაცურეს თავიანთი ჭუჭყიანი ხელები. სუსხი შემოიპარა სტვენით, მათგან დაგეშილი ზამთრები.
ერთხელაც რომ ბოლომდე გავბოროტდე და დაგტოვო ამ სიბინძურეში და გავიქცე და გადავიკარგო და გავქრე საერთოდ!!! ლიბანელ ბავშვებთან ერთად ვივლიდი ფეხშიშველი.
მგონი ნელ-ნელა ხვდები, რა მაგრად ვარ შებერტყილი. კარგია, მერე გული არ დაგწყდება.
სად ვილაპარაკოთ იმაზე, რაც აქ აგვიკრძალეს?
1-ად.