ამოვიღე თვალებიდან ნემსები. წყალს გავაყოლე. დავხურე კარი. დღეს სახლში არ მივდივართ.
დღეს ქალაქგარეთ, იაფფასიან სასტუმროში წავალთ. იქ დავიძინებთ.
რამდენიმე ქალაქის და სოფლის იქით ფოთლებს წვავენ.
ჩვენ აქ დავრჩებით. ფანჯარასთან დაველოდებით დასაღამოვებას.
რამდენიმე კვირის გაუწმენდავი ფანჯარა, რაფაზე მკვდარი ფარვანა. აქედან მარტივია, ვეღარ ცნობდე მეგობრების სახლებს.
მე შენი სახლი მომენატრა. კიბე. დიდი ფანჯრები.
იცი, გაანათეს შენი ქუჩა. ჰალოგენის ანგელოზები დაკიდეს. ელსადენებზე კიდიან თვითმკვლელი ბავშვებივით..
ძნელია.
და არც მოვა სიმშვიდე, სანამ ტანში ჩაბრუნებულ ბალახს ლაპარაკს არ ასწავლი.