სხვა სახლში ვცხოვრობ. იქ ფოთლებს წვავდნენ.
ხოლო ღმერთები არც აქაურობას ეტანებიან.
ხანდახან, გამთენიას, როცა ოთახი ცივდება და ნაფოტების შესაგროვებლად მივდივარ ჭიშკრის გადაღმა ტყეში, უკან მობრუნებული თავაუწევლად, ჩუმად ავხედავ ხოლმე. სახურავზე სხედან.
ისინი გვანან იმპერატორთა ძეგლების ჩრდილებს. ლურჯ ფონზე. უძრავად. და კი არ დგებიან და მიდიან. არა. ქრებიან.
შენ იცი, გაქრობა რაც არის.
აი, პური გახმა.
აი, კაკლის ნაჭუჭში ლებანი ჩაიმჩვარა.
აი, აივანზე ფოთლები ყრია.
ხედავ კავშირებს?
მე სველი ხელები, როგორც ხის ნედლი ტოტები, დავდე მაგიდაზე და ჰაერს ვაპრიალებ. თვალებით.
იქ ტყეები იწვის.
ღამე ძვლების მტვრევის ხმა მაღვიძებს. ვამბობ. ტყე იწვის.
ჰაერს შეატყობ ასეთ განგაშებს. ფითრდება.
ღმერთები კი.
ღმერთები ასეთ ნისლებს არ ეტანებიან.