მერე მოვიტანე წყალი და ნაფოტები.
ჰაერი იყო მთელი ღამის სამყოფი.
ვთქვი, უთხარი, ნუ დგანან კართან. ფანჯარას ნუ ფხოჭნიან. ნუ სცივათ.
ვისაც კანქვეშ ფოლადის ტკიპები არ დასდის, ჭრაჭუნით, ყველას შეუძლია თავის გვერდზე გადადება და დაძინება.
როგორ მომენატრა ძილი. წყლის დავარცხნასავით.
გაიხსენე. ჩემს თავში გავარვარებული ნათურები გამოსაცვლელია.
ცეცხლისფერი სპირალები საფეთქელთან მიელავს.
როგორ აღმოვჩნდი აქ, ასე შორს ჩვენი სახლიდან. ქუჩიდან. როგორ გადავვარდი ქარხნებისიქითა წითელი ცის ქვეშ. ფერადი ცელოფნებით გაწყობილი დღეების რიგში.
უხეებოდ როგორ ვიცხოვრებ.
მაშინ წყალი გვქონდა.
და ნაფოტები.