ყველამ მოაგროვა თავისი სათამაშოები და გორები გადაირბინეს ჩიტ-ყვავილა ჟრიამულით.
მე პლასტმასის ყვითელი ნიჩაბი შემხვდა, მკვდარი მეგობრების ამოსათხრელად. მათი ამბების ამოსაყრელად, რომლებსაც გაუჩნდა ნაპრალები და იქიდან ოხშივარივით ამოდის შიში. საშიში გზები. ტლანქი ჭიებით და მღრღნელებით დაძარღვული მკვდარი ბიოგრაფია.
როცა თეფში გამიტყდა, ვიკითხე: "ვის ზურგზე კიდია ჩემი სახლი?"
ამათ მხირაული ფერები და დო მაჟორები ამოსდით პირიდან სერპანტინივით, მე კი დიდ ფანჯრებიან, უავეჯო სახლზე ვფიქრობ, სადაც ქუჩებიდან პირდაპირ სახეში არ მომიშვერენ გიგანტურ ტრომბონებს და კეფიდან ყაყაჩოები არ ამომივა.
ვის ზურგზე კიდია ჩემი სახლი?
მე პლასტმასის ყვითელი ნიჩაბი შემხვდა, მკვდარი მეგობრების ამოსათხრელად. მათი ამბების ამოსაყრელად, რომლებსაც გაუჩნდა ნაპრალები და იქიდან ოხშივარივით ამოდის შიში. საშიში გზები. ტლანქი ჭიებით და მღრღნელებით დაძარღვული მკვდარი ბიოგრაფია.
როცა თეფში გამიტყდა, ვიკითხე: "ვის ზურგზე კიდია ჩემი სახლი?"
ამათ მხირაული ფერები და დო მაჟორები ამოსდით პირიდან სერპანტინივით, მე კი დიდ ფანჯრებიან, უავეჯო სახლზე ვფიქრობ, სადაც ქუჩებიდან პირდაპირ სახეში არ მომიშვერენ გიგანტურ ტრომბონებს და კეფიდან ყაყაჩოები არ ამომივა.
ვის ზურგზე კიდია ჩემი სახლი?
No comments:
Post a Comment