ხედავ, აქ როგორი ყინვები იცის?
როგორი ამინდებია ხოლმე.
უთხარი, გაჩერდეს.
აღარ მინდა.
გადაჭრილი მაჯებიდან არტერიები მცვივა.
აი, ასეთი შემოდგომაა.
რომ გავიღვიძე, მაგიდიდან სათვალე აიღო და გამიკეთა.
ისედაც დაბრეცილიაო სახლი. ქალაქი. სამყარო. ალბათ.
ეს მაინც არ ითვლება.
მას ხეები არ უყვარს.
ბავშვების სიყვარულს რა უნდა. რბილი მუცლიდან ამოფრენილი თეთრი პეპლები.
ვინ შემჭრა თმები ძილში?
რა არის მთავარი? რიგი სად მთავრდება?
მე ძალიან ბევრი შეკითხვა მაქვს. გაუგებარი. ჩამოუყალიბებელი. ბუნდოვანი.
მეექვსე ფურცელზე ვწერ ერთსა და იმავეს: "ჩვენ ქარი წაგვიღებს".
ძაღლი აღმოსავლური კულინარიის წიგნს ღრღნის.
რადიო გათიშეს შუაღამის სამზე. მანამდე იყო ნახევარწუთიანი შიშინი.
უფუნქციო ანტენები მიმართულია უბედურებისკენ.
თვალი არ გაუსწორო. დაბლა არ ჩაიხედო. მაღლა - მით უფრო!