მე შენ მომენატრე.
მე შენ ღამე კედელზე თითებით წრეების ხატვით გელაპარაკები.
ამ მხარეს წამოსვლა არ შეიძლებოდა, მაგრამ ასე სჯობსო, ამბობენ.
მე ყოველთვის მერეოდა მიმართულებები.
შენ აქეთკენ არ გამოიხედო.
მე ცუდად მოვიქცევი ხოლმე.
"კასტა დივა". ხანდხან ცოცხალი ვარ.
შენც მოუსმინე, როცა გულის ხელით მოძებნა მოგინდება და ვერც ერთს იპოვი და ვერც მეორეს.
გულზე ხელის მოჭერა როცა მოგინდება.
"კასტა დივა".
მე დამესიზმრა, რომ მიწას ვჭამდით და შორს, მარტოსახლის ღია ფანჯარაში დაფლეთილი, ჭუჭყიანი ფარდა  ფრიალებდა.
მე დამესიზმრა ღამე სოფელში და მწვანე მატარებელი, რომელიც ნანატრ ძილს უფრთხობდა მარტოხელა მოხუცს.
მე დამესიზმრე შენ, სველი ფეხსაცმელებით ხელში, არ იცოდი გზა, სახლი. კარის სახელური.
სინათლის და სითბოს, ამ სიტყვების მნიშვნელობა დაგვიწყებოდა და შორი სინონიმებით მანიშნებდი, რომ გულთან რაღაც გაშრა, ჩაიცალა.
ბექა, დაიმახსოვრე! იქ, თქვენთან ორჯერ მეტი ჰაერი ნიშნავს - აქ, ჩვენთან ხეები მოჭრეს...