რა მღვრიე სევდა იცის აქ, ამ ფიქრში, სადაც გაუთავებლად ბარდნის სველი და მძიმე ფანტელებით. 
ბავშვებით სავსე პარკშიც, ათას ფერსა და სუნში მაინც ჩემს მკვდრებზე ვფიქრობ.
სხვებისაზეც.
მუქ ლურჯად შედედდება ხოლმე სინანული და მხრებში მხრის. 
სადღაც ბნელი გვირაბებიდან, ხეების გავლით ამომძახიან, რომ სულ უნდოდათ და უნდათ ისევ, ვცხოვრობდეთ ერთად...