ისევ ისე ვარ, ხანდახან რო ვიყავი ხოლმე, ფეხის წვერით კენჭების სროლის ხასიათზე.
ამ დროს ორი ზომით დიდი ჯინსი უნდა მეცვას. 
ჩიტები ვერ შემოვიჩვიე. პური ქარს მიაქვს.
სახურავზე მინდა ვიჯდე და ახალ-ახალ გინებებს ვხვეწავდე.
მერე ბაბუას საფლავზე წავიდე და წვიმიანი ღვინო დავლიო გაბზარული ჭიქიდან.
საფლავზე ამოსულ მატიტელებზე და კოხიებზე მივწვე და საზეპიროები ვილაპარაკო ჰაგიოგრაფიიდან.
სიგიჟეა, ღმერთმანი!
დღეს მწარე ჩაი დავლიე. არ მესიამოვნა.
მისამართებს ვერასდროს ვიმახსოვრებდი. მახსოვდა მხოლოდ კარის ფერი და სახელურის სიგრილე. 
სველი ძაღლის სუნი სადარბაზოში. 
დავიღალე-მეთქი, მაგრამ მაინც ვერ ვიძინებ. საერთოდ, ვინ გითხრა რო ძილი და დაღლა ტყუპები არიან?
ტყუილია.
მარიამი მომენატრა. იატაკიდან ხის ფერადი მძივების აკრეფაში მინდა გავიდეს დღე.
სულ მგონია რო გვერდით ოთახში ვიღაცები ჩხუბობენ.
მიზეზი არ ვიცი. 
გაწვიმდეს რა.
ხმები დაწვრილდნენ და მიწაში ჩაიწურონ.
არავინ მოვიდეს.
არ მინდა წყალი!