მე როგორ მოვიდე. ვერაფრით ვიხსენებ კარიდან გზა საით წავიდა. 
კარის იქით არაფერი მახსოვს. 
წუხელ დამესზიმრა, სადღაც მიდიოდი. წასვლის წინ მოხვედი, დაიხარე. ”თავზე ხელი დამადეო”, მითხარი.
თმაზე დაგისვი. 
”მორჩა, აღარ მტკივაო”. 
როგორ დამღალე ამ გაფუჭებული კადრებით, ზუსტად შუაში რომ წყდება და იქიდან ვეღარაფერში გადავდივარ.
მთელი ამბები უნდა გადავზიდო და მერე ჩავჯდე, როგორც ნავში.
წყალი მდორეა. 
მკვდრების მდინარე.
სულ დაბლა, ფსკერზე ღმერთი რომ წევს და უყურებს სულების გადაფრენას სამხრეთით.
სამხრეთი არ არსებობსო, რომ მითხარი ერთხელ, ისიც მახსენდება დრო და დრო.
კომპასი რომ მაჩუქეს, ეგ არ მითქვამს.
კიდე ჩაის კოლოფები და ნახატებიანი ბოთლი.
მე რო დებილივით მიხარია ხოლმე ეგეთები, ისედაც იცი. 
ზღვაზე ვერ წავედი ამ ზამთარს. 
დავდივარ გამხმარ ქუჩებში და ვიმეორებ ”სულერთია”-ს ალილუიასავით.
ხანდახან, რაღაცები რომ ხდება, მინდა რო მოგწერო, მაგრამ არ მეჩქრება, შენ ხო სულ გძინავს და სანამ გაიღვიძებ, მე უფრო მძიმე და შემზარავი ამბები დამიგროვდება, რომელსაც მოჭრილი ხის მორებივით მოვაგორებ შენთან, მერე იმაზე ჩამოვსხდეთ და ვილაპარაკოთ.
შენ რაც უნდა მომიყვე, ზეპირად ვიცი. 
რომ ნერვებს გიშლიან, რომ ყველაფერი ძალიან ხმამაღალია და ვერ იტან, რომ ფიქრები გეკარგება. სულ ასე.
მე უნდა წავიდე, მთელი ჯოჯოხეთები გადამხდეს ჯერ. 
გზები სველია.
ფეხსაცმელები გაიხადე და ისე იარე. - იქნებ გამოგეღვიძოს.