მე მეძინა. მოსულხარ. მერე უწვიმია. წინა დღეების გახსენება ისევ არევს ამინდებს. როგორ მოგიყვე. ტანზე მთელი ძალით შემოჭერილი ხელებით მოვითმინე თითზე ჩამოსათვლელი გათენებები, მაგრამ, ო, რა ბასრი, რა გავარვარებული ჰაერი შემოდიოდა სინათლესთან ერთად.
სინათლე კი, იცი, არ მიყვარს. 
ვერ შევეჩვიე. 
ერთად ვიდგეთ რა. ხე იყავი.
სახლი სულ ნუ იქნება. სახლი ჯოხის წვერით მოვხაზოთ. 
ბავშვები რომ ხატავენ ადამიანებზე პატარა სახლებს, ეგეთი.
ერთი ფრაზა ამეკვიატა მერე:
”აღმდგარი ყველა ლაზარე,
ჩემი ლაზარე - არა.”
არავის ვუთხარი, რომ არ გწყენოდა, მეგობარო.
ცოტა დავმშვიდდი.რაღაცები დაილექა. მგონი. წყალში რაიმე საგნის ჩაგდებასავით, ნელა დაეშვა ძირს. 
ჰოდა, მეძინა, როცა უწვიმია. როცა მოსულხარ.