მე დავიღალე, მეგობარო.
შენ ხომ იცი გზა, უჩემოდაც გაიგნებ.
დავწვები ცემენტის ფილაზე და ხელებს წყვდიადში ჩავაწობ.
გახსოვს? ვისხედით იაფფასიან კაფეში და ვაშლის ღვეზელს ვიყოფდით.
შენ თქვი, რომ ჩვენი მეგობრები მალე დაემსგავსებოდნენ მკვდარ მწერებს რაფაზე,
რომ შენც ბრმა ფრინველივით უნებურად გაფრინდებოდი გაზაფხულზე ოთახის გასანიავებლად გამოღებული ფანჯრიდან.
მე კი სულ უფრო მიჭირს ველოდო, ღამურად ქცეული, როდის მოაწყდები საიმედოდ დაგმანულ ჩემს ფანჯარას.
მე დავიღალე, მეგობარო.
რაფა გაივსო მკვდარი მწერებით.
აღარც გაზაფხულზე ვხსნი დარაბებს,
მხოლოდ, მზიან ამინდში როცა აივანზე გადმომდგარი ქალი ლეიბებს ბერტყავს, ვხვდები, რომ სამყაროს, რომელიც ჩემს მიღმაა, გული უცემს.
No comments:
Post a Comment