რა მოჩანს დახურული ფანჯრების მიღმა
ნეტავ ხეებს ესწავლათ ლაპარაკი.
ზურგსუკან გადაჯვარედინებული ხელებით არ მომიწევდა სიარული.
ამ ეზოში, ბაღში, ამ მინდვრებზე, რომელიც ჩემი ბოლო გაჩერებაა. გავშალეთ კარავი ჩვენ და შენმა სიკვდილმა.
ის ისევ ჩვენზე ძლიერია. ჩვენ - ისევ მასთან შეკრულები.
და მოვიდა დილა, სახელად "გიორგის მწარე სიგარეტი".
და მოდიხარ შენ, სველი ტანსაცმლით, მტვრით და ყვავილებით.
და შენს ხელში ყვავილები ხარობენ, ფესვებს იდგამენ და მაჯას გითოკავენ. შენს ხარჯზე იზრდებიან.
და ვდგავარ მე. აქ სხვა არავინაა.
ვითვლი ათამდე და მერე უკან.
ჰაერი კრიალებს.
ჰაერი გარეცხეს და გაფინეს ყოველ ნაბიჯზე.
ახლა წავიქცევი.
ვამბობ და ფილთვებში ჰაერის ნაფლეთებს ვიყოლებ.
შენ მე წამიყვანე სახლში, სადაც ღამღამობით მხოლოდ ობობები ყეფდნენ.
შენ მე მაჩვენე ჩრდილებად ქცეული ფოტოები.
შენ მე დამაწვინე ხის გრძელ სკამზე და მითხარი, რომ დრო იყო, მოვმკვდარიყავით.
შენ ჩემთან თამაში არ ისურვე.
შენ მომთხოვე სულმოუთქმელად ამომეხაპა წვიმით სავსე გუბე, მე კი კოვზი მომქონდა.
მე კოვზი მქონდა პატარა, ვერცხლის, გაღუნული ტარით.
ეს სახლი სულ აქ იდგება, ჩემს ხერხემალზე. ჩვენ აქ ვიცხოვრებთ და ვერასდროს გარეთ ვერ გავალთ.
და როცა ბოლოს, უგზოები, უმისამართოები, კბილებით ამოვხრავთ იატაკს, დავინახავთ, რომ ჩემივე ხერხემლის მალები ამოვკრიფეთ კბილებით, ამოვგლიჯეთ ყბების მთელი ძალით მოჭერით.
და ერთი ამოსუნთქვით გავთავდებით.
რა მოჩანს დახურული ფანჯრების მიღმა?
ნეტავ ხეებს ესწავლათ ლაპარაკი.
ზურგსუკან გადაჯვარედინებული ხელებით არ მომიწევდა სიარული.
ამ ეზოში, ბაღში, ამ მინდვრებზე, რომელიც ჩემი ბოლო გაჩერებაა. გავშალეთ კარავი ჩვენ და შენმა სიკვდილმა.
ის ისევ ჩვენზე ძლიერია. ჩვენ - ისევ მასთან შეკრულები.
და მოვიდა დილა, სახელად "გიორგის მწარე სიგარეტი".
და მოდიხარ შენ, სველი ტანსაცმლით, მტვრით და ყვავილებით.
და შენს ხელში ყვავილები ხარობენ, ფესვებს იდგამენ და მაჯას გითოკავენ. შენს ხარჯზე იზრდებიან.
და ვდგავარ მე. აქ სხვა არავინაა.
ვითვლი ათამდე და მერე უკან.
ჰაერი კრიალებს.
ჰაერი გარეცხეს და გაფინეს ყოველ ნაბიჯზე.
ახლა წავიქცევი.
ვამბობ და ფილთვებში ჰაერის ნაფლეთებს ვიყოლებ.
შენ მე წამიყვანე სახლში, სადაც ღამღამობით მხოლოდ ობობები ყეფდნენ.
შენ მე მაჩვენე ჩრდილებად ქცეული ფოტოები.
შენ მე დამაწვინე ხის გრძელ სკამზე და მითხარი, რომ დრო იყო, მოვმკვდარიყავით.
შენ ჩემთან თამაში არ ისურვე.
შენ მომთხოვე სულმოუთქმელად ამომეხაპა წვიმით სავსე გუბე, მე კი კოვზი მომქონდა.
მე კოვზი მქონდა პატარა, ვერცხლის, გაღუნული ტარით.
ეს სახლი სულ აქ იდგება, ჩემს ხერხემალზე. ჩვენ აქ ვიცხოვრებთ და ვერასდროს გარეთ ვერ გავალთ.
და როცა ბოლოს, უგზოები, უმისამართოები, კბილებით ამოვხრავთ იატაკს, დავინახავთ, რომ ჩემივე ხერხემლის მალები ამოვკრიფეთ კბილებით, ამოვგლიჯეთ ყბების მთელი ძალით მოჭერით.
და ერთი ამოსუნთქვით გავთავდებით.
რა მოჩანს დახურული ფანჯრების მიღმა?
No comments:
Post a Comment