შუაღამით ჩაქრა მეთევზის ქოხში ლამფა.
ზღვა ჯერ გზაში იყო.
მეთევზის სიზმარში გამომეღვიძა.
თმები სცვიოდა თაის.
დედამ უთხრა - შემოდგომააო.
თაის თვალში თევზმა დატოვა ფარფლი.
არ დაიძინოო, დაუბარა.
იცოდე, ფირი გაწყდება,
თუ ხეს ჩიტებისგან დაბერტყავ-მეთქი.
მაინც აჩხაკუნებდა.
რამდენი ზამთარი მოიტანა,
რამდენი გაზაფხული არ გამოუვიდა.
რამდენ შემოდგომაზე დაეღვარა მელანი.
არასდროს წავიდეთ-მეთქი ტყეში, თაი.
მამაჩემი წიფლისგან ჩარჩოებს აკეთებს
და მერე იმ ჩარჩოებში ბოტანიკის წიგნიდან გადახატულ ხეებს სვამენ-მეთქი
სამხატვრო აკადემიის სტუდენტები.
ის ხეები კიდევ ახალ ხეებს აჩენენ
ღამით,
მერე ყველა ტოტი
უკან, მამაჩემთან ბრუნდება
და პასუხს თხოვენ-მეთქი უსამშობლობისთვის.
მისმენდა და გაცვენილ თმებს
თითზე იხვევდა,
რომ მერე დედისთვის ეთქვა:
სულ ეს არის მთელი შენი შემოდგომა!..
No comments:
Post a Comment