ბ.ო.კ.ო.კ.ო.
მიყვარს. ყველაზე ბნელი, საშიში და უკაცრიელი სიღრმეებისკენაც უსიტყვოდ მივყვები.
სული რომ შუშის ბურთულებად გადავაქციო და პეშვებზე დაგიყარო, გამომართმევ? წაიღებ? მინდა წაიღო. რა იცი, იქნებ ზამთრის ერთ წვიმიან ღამით რაფასთან გაერთო ამ შუშის ბურთულების წკარუნით.
შენი ტკივილებისგან თვალები ჩამიშავდა, თითებიც ხმელი ტოტებივით დამცვივდა. არავინ ვარ. არაფერი.
წუხელ სასაფლაოზე ვიყავი, რკინის მესრებს მხრებით ვეხებოდი, სულებისგან ფრენა მინდოდა მესწავლა და ვერ.
დღეს ერთი ფრაზა ამეკვიატა: "ო, მე დავკარგე იმედი ზეცის, არც მინდა მისი ყალბი ტახტები". /გალაკტიონი/
რადიოში ვარ. მავთულები და მათზე უფრო მომაბეზრებელი და გულისმომჭერი ხმაური. სხვაგან მინდა.
სადაც გავამართლებ საკუთარ არარსებობას. მე შენთან მინდოდა... :(
No comments:
Post a Comment