მკვდარი მედუზები შევაგროვეთ.
ჰაერია მშრალი. ხრიოკი. 
ნუ ყვირი. ძახილის ნიშანი თევზის ფხაა, მტკენს.
შენი "არ გატკენ". შენი "ამაღამ ქარი იქნება". შენი თეთრი ხელები და მხრები –დაფშვნილი. 
მძიმეა და ვეღარ ვიტან. 
ხის ყუთში ვყრი მედუზებს და სახლში მიმაქვს. ძირი უსველდება კუბოს.
ესეც მძიმეა.
გული მწყდება, რომ შენ სახლში შესასვლელი სიტყვები არ იცი. გარეთ რომ უნდა იდგე მთელი ღამე, მთელი წელი, მთელი ცხოვრება. 
მე ახლა ცივი ვარ. მე ახლა ასე მომწონს.
ჩვენ ყოველთვის იმას ვაკეთებთ, რაც მოგვწონს და როცა ცუდად ვიქცევით, მაშინაც მოგვწონს, ასე გვირჩევნია.
არავინ აღემატება საკუთარ თავს, სხვებს კი იოლად გაუსწრებ. 
საერთოდ, ამ ბოლო დროს, მე აღარ მომწონს რბოლა. მე სახლში მივდივარ.
ნელა მივდივარ შინ...