გამარჯობა. 
რამდენი ხანია არ მომიწერია.
შენ კარგად იქნები.
წარმოიდგინე, რომ სიტყვები ტრიალებს წრეზე და უნდა დაიჭირო. ასე ვარჩევ საშენოს, რბილებს, არა საგანგაშოს.
არაფერზე დარდი შენ არ მოგიწევს. პასუხებსაც მე ვწერ. სავარაუდო შეკითხვებს შენსას მე ვიგონებ. რაღაც ახალი კანონებიც შემომეწერა და ვცხოვრობ, შიგადაშიგ. ასე: 
შენი წილი პური შენ შეჭამე. თუ ყუა გიყვარს, სხვას არ მისცე. ჯონ კიტსის ლექსებზე აქვითინებულ გოგოებს დასცინე. დაივიწყე მინდვრის ფერები. შეუშვი სისხლში შავი კლასიკა. ნაცრისფერ ქურთუკსაც მოიხდენ, გადაყარე ჩიტ-ყვევილებიანი თმის სამაგრები და გულსაკიდები.
მეშინია, ამ ამბებში შენც არ მოგაყოლო, ანუ ჯერ კიდევ გიფრთხილდები.
არა. ამის იქით არ გადავალ. მე ყოველთვის მქონდა უნარი, საჭირო დროს აღმომეჩინა ჩემში უკუძალა. 
კარგი. წარმოიდგინე, რომ თოვს. მერე რა? არაფერი. წარმოიდგინე, რომ ჩიტის საფლავზე დგახარ, არაფერი. მე შენს საფლავზე ვდგავარ და ფეხსაცმელის შიგნით სველ თითებს ვიმტვრევ. 
ცუდი ის არის, რომ ვეღარ გწერ.
მე მეტს ვეღარ გწერ. 
შენ იცი.