შვიდი ცალი კონვერტი ვიყიდე.
ამდენს ვერ მოგწერ.
სათქმელი ისევ იმდენივეა, რამდენიც აქამდე იყო.
ისეთივე ბანალური და  დაუვარცხნელი.
აქ ისევ უყვართ საათობით სხვების ფანჯრებზე მიშტერება.
აქ ისევ ენატრებათ სიყვარული, რომელიც რაღაც უცხო ხილი ჰგონიათ, ციდან რომ უნდა ჩამოვარდეს ან ლატარიაში მოიგო, კარს კი არავინ აღებს.
აქ ისევ შავი ფერის ტანსაცმელი იყიდება ყველაზე მეტად.
აქ ისევ უყვართ უდედ-მამო ტელე-გმირები, განსაკუთრებით თუ ისინი ჯერ გაშორდნენ, მერე კი დახოცეს.
აქ გამარჯობას აუცილებლად მოსდევს ”როგორ ხარ”, ოღონდ პასუხს არავინ უცდის, უბრალოდ ამბობენ, ”გამიხარდა შენი ნახვა”.
აქ შვილს აუცილებლად უნდა ერქვას ბაბუის ან ბიძის სახელი, რომელიც სასურველია იყოს მკვდარი და ბავშვს მთელი ცხოვრება უჩიჩინონ, რომ ის იყო სამაგალითო და რომ ის მოკვდა. 

აქ ყველა თამამი შეყვარებული ბოზია.
აქ ორი ღმერთია. ერთი - პატრიარქი. მეორე - თვითონ ღმერთი.
აქ ყველა, ვინც წერს, მწერალია, ყველა, ვინც იცის რომ ”ვარდის” რითმა ”დარდია”, პოეტობს.
აქ...
აქ...
ამომივსე პირი ქვიშით და მქონდეს ლაყუჩები სადმე მაჯასთან, გრძელი სახელოებით რომ დავიფარო და შეუმჩნევლად ვიარსებო.
და თვალებში ნიჟარების ჩაწებება არ დაგავიწყდეს.