როგორ ხარ ახლა? როგორ გაუძელი იმ ამბებს?

როცა შენი წილი ჰაერი ფილტვებს ვერ პოულობს და მკვრივდება,

მაშინ სასუნთქი გზები ემსგავსებიან მკვდარ ქალაქს,

რომელიც მარტო შენი ვერ იქნებოდა

და თუ ჩემიც იყო,

ასე უმისამართოდ არ უნდა გამქრალიყო. 

მუცელი სავსე მაქვს ქვებით და ყვავებით

და რენდგენის დაფას ფართო თვალებით მიშტერებულ ექიმს ვუხსნი,

რომ სიურრეალისტური ნახატები და

საშინელებათა ფილმების კადრები ვჭამე...

ფანჯარასთან რომ გახუნებული მწვანე დივანი დგას, 

შენსა და ჩემს წარმოსახვით სახლში,

იმ სახლში რომ ხის კიბით ადიხარ,

მორყეული მოაჯირი აქვს კიბეს.

ჩვენ სულ ბოლო სართულზე ვცხოვრობთ.

კარი ყავისფერია, საფოსტო ყუთით.

ოთახიდან ოთახში დაბაჯბაჯებს პატარა ჩალისფერი პონი.

მაგრამ არაფერი.

აქ ახლა მე მარტო ვცხოვრობ.

გამარჯობა, თუთა.

შენ ისევ ცარიელი ჩანთა დაგაქვს.

დგები რვაზე.

პირველ რიგში გაყინულ წყალს სვამ.

შარვალს კართან და ფეხსაცმელებს ქუჩაში იკრავ.

რადიოში პირველი შედიხარ.

ჩართე ყველაფერი, რასაც ღილაკი აქვს.

გაასწორე დრო, 

შეიყვანე ინიციალები, 

რომ დღე რაღაც მატრიცასავით აეწყოს და დაქანდეს.

საღამო გარეთ არის.

სხვებიც გარეთ არიან.

რა გეშველება, მეც კი ვერ გეტყვი!

თუთა, ნახვამდის!

გამარჯობა, საბა.

როგორ ხარ ახლა?

 როგორ გაუძელი იმ ამბებს? . . . . . . . . .