---
ჰოდა შენი დაბადების დღეა დღეს, ოღონდ "იქაური." ჰოდა გაწვიმდა. შენი ძაღლი მოკვდა. მე ფანქრები დამრჩა შენსას. ყველგან სიკვდილია, ლოკოკინებივით ვაბიჯებ ნაწვიმარ გზაზე და ვამტვრევ ნიჟარებს. ჰოდა ძნელია ასე, შენც იცი. და რომ მოვიდე ახლა და სადღაც თავთან გადაგეფარო, წყალი არ ჩამოვა შენამდე? ვერ? ნესტოებში არ ჩაგიგუბდება წვიმა? ისუნთქებ? ჩემთვის. იცი რა, ბე? მჯობიხარ! შენ არ იცი, რომ მკვდარი ხარ, შენ არაფერი იცი, მე კი ვიცი, რომ არ ვარსებობ, მკვდარი, რომელმაც იცის, რომ მკვდარია. ფუ, ვერ გაგებინებ, რისი თქმა მინდა.
ჰოდა დღიური გახდა ეს რძისფერი მონიტორი ჩემთვის. თითქმის არავინ იცის მისი არსებობა. მომწონს ასე! ჰოდა გაწვიმდა დღეს, შენმა ძაღლმა ჩემი ფანქრები დახრა, ყვითლები, შენ რომ გიყვარდა, მაგრამ ძაღლები ხომ დალტონიკები არიან. ჰოდა არ გეწყინოს!..
მოკვდა შენი ძაღლი, მე ფანქრები არ წამოვიღე. დავტოვე შენთან.
ჩვენ სხვა, შინდისფერი მზე ვიწამოთ.
No comments:
Post a Comment