გავხდიო საბამ.
მუცელში მატლები ჩამიძვრა და ვიტანჯებიო.
წყალი დამალევინეო.
გაზაფხულზე წვიმები იცის-მეთქი.
თავზე ბალახი ამომივიდა და საკანცელარიო დანით გადავიფხიკეო ქალა.
მიწას აზანზარებს ჩემი ტკივილები და მეშინია თავზე არ ჩამოგექცესო უსახლკარობა.
მაინც ვერ ვცხოვრობ-მეთქი.
ძვლებში რკინის კაუჭების გაყრა სად ისწავლესო, ეს მართლაც ადამიანებიო!..
ჩემს თავთან რომ გაბზარული ჭიქა დგას, სახლში წაიღეო. ღამით ვიღაც ნამსხვრევებად აქცევს ხოლმე და იმით თვალებს  მისრესსო.
დილით ჭიქა ისევ მთელია და შენ რას მიხვდებიო.
საშიშიაო ღამე აქ ყოფნა. 
მკვდარი ქალები სველ სუდარებს დაათრევენ და სულისშემძვრელად გმინავენო.
ერთს რომ მოვიწვენ გვერდით, მეორე ზურგზე მკბენსო.
ყველანი იკბინებიან, განსაკუთრებით, ვინც დამარხეს და მერე მოკვდაო.
გაღვიძებდი-მეთქი. ჩარაზულ თვალებში ჩაგძახოდი, რომ ჩემი აქ მარტო დატოვება არ შეიძლებოდა.
მერე აღარაფერი უთქვამს.